Ik heb veel geluk gehad in mijn leven. Mijn homoseksualiteit is nooit een barrière geweest, noch privé, noch in mijn werk.Als docent in het voortgezet onderwijs kon ik door mijn openheid vaak een rolmodel zijn voor leerlingen die op zoek waren naar hun (seksuele) identiteit. Ik kon ze laten zien dat je ook als lhbti+ persoon een fatsoenlijk beroep kon hebben.Helaas keert het tij en komt de acceptatie van lhbti+ meer en meer onder druk te staan, wat voor sommige jonge mensen een reden is om die ‘kastdeur’ nog maar even dicht te houden.Nu ben ik voorzitter van de stichting Asser Regenboog Alliantie en wil ik mij inzetten voor een veilige samenleving waarin iedereen zijn stem kan laten horen en kan zijn wie hij wil zijn. Daarom zwijg ik niet!

Ik draag mijn naam als een vlag die niemand anders hijst dan ikIk ben wie ik ben, geen toestemming, geen stempel, geen begrenzing

Ook in de jaren tachtig was de tijdgeest deprimerend voor minderheden. Nadat ik als jonge homo in de Leidsestraat in Amsterdam in elkaar was geslagen, werd ik vrijwilliger voor het COC. Ik wilde dingen veranderen, bijdragen aan rijkere verhalen voor de toekomst. Juist als minderheid moeten we onze eigen kronieken creëren, wist ik. Verhalen van vroeger, verhalen over de toekomst, verhalen van nú. Boze, romantische, verdrietige, blije en eigenzinnige teksten, voor en door de LHBTIQ+ gemeenschap.

Foto: Nienke van Denderen

Jezelf kunnen zijn van binnen en buiten. Niet bang zijn om je mening te geven met respect voor anderen. Zorgen dat de mensen binnen je team er toe doen. Op inhoud, op persoonlijkheid en als mens. Je uitspreken, maar ook kleine stapjes nemen om een inclusievere werkgever en samenleving te blijven opbouwen.Mark Verburg

Ik ben opgegroeid in een tijd waarin acceptatie op de weg vooruit leek te zijn.
Begin jaren ’90 verhuisde ik naar Amsterdam waar je eigenlijk niet eens hand in hand met je vriendje over straat liep omdat dat haast voelde als een achterhaald statement. Hoe anders is het nu? De ruimdenkende vrijhaven die Amsterdam toen was, bestaat voor een groot deel niet meer. Nu KUN je op een weekendnacht niet hand in hand lopen omdat je dan kans loopt slachtoffer te worden van geweld.



Het zat al in me, maar door mijn kinderen ben ik op verschillende manieren met m’n neus op de feiten gedrukt: de wereld is nóg meerkleuriger dan ik haar al in haar veelkleurigheid kende. En met de wereld ook de mensen. Zeker ook als het gaat om geaardheid en genderidentiteit. Voor eenieder die het fijn vindt om alles in een hokje te stoppen, zodat je de wereld snapt: maak er gerust wat hokjes bij, niet minder. Voor mensen die moeite hebben met alle kleurigheid, zoals in de regenboogvlag: wat wil je nu in een grijze- muizen-wereld, wat heb je te verliezen, waar zit jouw angst?

Toen ik als eerste non-binair transpersoon in Wijchen mijn X-paspoort op ging halen op het gemeentehuis en daarna werd gevraagd voor hun anti-discriminatie campagne, heb ik meteen "ja" gezegd.In een gemeente waar al sinds mensenheugenis Roze Woensdag tijdens de 4daagse gevierd wordt maar de rest van het jaar niks, wist ik dat er maar 1 persoon hoeft te zijn die verandering teweeg kan brengen.Twee jaar later werd gemeente Wijchen Regenbooggemeente en dit jaar staat de Werkgroep Inclusie - Wijchen voor Iedereen met een regenboogverzorgpost aan de 4daagse route tijdens Roze Woensdag."It takes one brave person to make a change".

Wat eind 2013  als een klein plan begon, verhalen vertellen van queer ouderen, groeide uit tot de voorstelling Tour d’Amour, die inmiddels ruim 12 jaar onderweg is en bijna 400 keer is uitgevoerd.De verhalen en bijhorende liedjes gaan niet alleen over de liefde en over het verlangen jezelf te kunnen zijn, ze nodigen het publiek ook uit mee te denken hoe je zelf kunt bijdragen aan een meer inclusieve woon- en werkomgeving.Met mijn boek Een Zwaluw in de kamer, queerverhalen die je omarmen - kom ik ook op scholen. Van primair onderwijs tot HBO.Het is niet altijd makkelijk. Helaas kom ik ook veel weerstand tegen, en ben ik realistisch genoeg dat niet iedereen de boodschap wil horen. Maar al bereiken we per voorstelling of gastles een handvol personen. Of al is er maar één mens die denkt: ‘Dit gaat over mij, ik ben niet de enige.’ Dan is het toch de moeite waard. Meer dan de moeite waard! En daarom ga ik door!Eveline van de Putte

Als voormalig Mr Gay Europe en huidig Mr Gay World Intercontinental heb ik het voorrecht om een platform te hebben. Maar met dat platform komt ook een verantwoordelijkheid. Elke dag ontmoet ik mensen die nog steeds worstelen om zichzelf te kunnen zijn. Mensen die bang zijn voor afwijzing, pesten of geweld. Mensen die zich aanpassen om veilig te blijven.

Want ik heb mijn hele volwassen leven in de Amsterdamse queer-scene doorgebracht, en ik zie hoe de tolerantie ten opzichte van de queer-community achteruitgaat.Het begint met aanvallen op de trans gemeenschap en bij uitbreiding de drag-gemeenschap, die een makkelijk doelwit vormen voor politieke partijen als de PVV en FvD. En je ziet hoe dat doorsijpelt naar het bredere maatschappelijke debat. Ik zie de gevolgen daarvan in het echte leven: trans mensen die op straat worden bedreigd, bezoekers van onze club die op weg naar huis worden lastiggevallen, een algemene toename van intolerantie en homofobie.Daarom heb ik de afgelopen drie jaar samen met een groep toegewijde vrijwilligers gewerkt aan Walk of Pride in Amsterdam, om te laten zien dat we er zijn. Dat we er altijd al zijn geweest, door de hele geschiedenis van de mensheid, in alle samenlevingen en alle tijden.We vieren mensen als Xica Manicongo, een trans vrouw uit Afrika uit de zestiende eeuw. We vieren mensen als Miriam van der Have, een intersekse persoon die in de jaren negentig opstond om haar gemeenschap zichtbaar te maken.We hebben het recht om gezien en gehoord te worden en we zullen niet toestaan dat de onwetenden en intoleranten onze publieke ruimte en ons bestaansrecht afnemen.Jennifer Hopelezz*

Ruim 20 jaar werk ik in het publieke domein. In die lange periode ben ik veel verschillende organisaties mensen tegenkomen en heb ik de ontwikkelingen in de LHBTIQ+ gemeenschap van dichtbij meegemaakt. Er is veel bereikt, en tegelijkertijd ook nog veel te doen!Tennis is mijn sport, en in de 40 jaar dat ik deze sport beoefen heb ik het geluk gehad om in een veilige omgeving altijd mezelf te kunnen zijn. Het voelt goed om me te kunnen zijn wie ik ben en om lief te hebben wie ik wil. Ik realiseer me dat dit niet voor iedereen geldt, en dat is de reden dat ik niet zwijg.Het gesprek met elkaar aangaan om te komen tot een veilige omgeving voor iedereen is wat ik belangrijk vind. Het zoeken naar overeenkomsten en punten die ons met elkaar verbinden. Maar ook het spreken over de verschillen, de zienswijzen en de diverse achtergronden ga ik niet uit de weg. Want we hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn. Als we naar elkaar willen luisteren, elkaars standpunten met respect benaderen en begrip voor elkaar krijgen dan is dat net zo waardevol. Al deze zaken dragen bij aan een veiligere omgeving. Voor jou, voor mij: voor iedereen.Herke van der Weij, Regenboogambassadeur Groningen*

Foto: Maurice Jager

Ik zwijg niet.Als we als mensen luisteren naar elkaar, de ander echt ontmoeten, er werelden opengaan. Ik gun iedereen dat er een wereld geopend kan worden door te mogen zijn wie je bent.Ik zwijg niet ...Omdat ik kan spreken, ik kan mijn stem gebruiken en dat doe ik. Omdat ik zeker niet bij de stille meerderheid wil horen waarvan gezegd wordt dat ze de lhbtqia+ afkeuren. We zijn allemaal met elkaar op deze wereld, laten we er samen iets moois van maken.Ik heb er moeite mee dat we zo intolerant aan het worden zijn, dat mensen niet meer kunnen laten zien wie ze zijn uit angst. Ik wil niet dat er zoveel haat en onbegrip is naar de lhbtqia+. Vanuit die stille meerderheid spreek ik mij uit: weet dat je welkom bent, dat je er mag zijn en dat je geen enkele uitleg verschuldigd bent. #Ik zwijg niet.

Foto: Ernst Coppejans

Ik wist vanaf dag 1 dat zwijgen nooit een optie was. Niet omdat ik zo moedig ben of luid wil roepen, maar omdat die openheid, die eerlijkheid zo juist aanvoelt. Ik ken eerlijk gezegd geen andere manier om te zijn. Ik ben dankbaar dat ik het op die manier ook voor anderen soms makkelijker kan maken om zichzelf te zijn. Sam Bettens

Als trans man, oprichter en voorzitter van TransAmsterdam zet ik mij samen met ons team al jaren in voor trans personen door middel van talentontwikkeling, kunst, cultuur en community building.Met TransAmsterdam blijven we ons inzetten en bouwen we aan een veilige plek en een creatief podium waar trans personen zichzelf kunnen zijn, zich kunnen ontwikkelen en hun talenten kunnen laten zien. Een plek waar we samen werken aan een inclusieve samenleving.Trans personen verdienen de vrijheid om zichzelf te zijn. Wij zijn onderdeel van deze samenleving en verdienen dezelfde veiligheid en kansen als ieder ander. Daarom blijf ik mij uitspreken tegen discriminatie, haat en uitsluiting.

Toen mijn dochter werd geboren, werd ze bestempeld als jongen.Maar al snel werd duidelijk, dit hokje paste haar niet.Opgroeien in een lichaam en een wereld die niet aansluiten bij wie je bent, dat laat sporen na.Niet alleen door de innerlijke worsteling, maar ook door wat anderen opleggen.Door verwachtingen.Door uitsluiting.Door woorden en geweld die iemand reduceren tot een discussie in plaats van een mens.En toch is genderdiversiteit niets nieuws.Door de geschiedenis heen en wereldwijd bestaan mensen die buiten het binaire denken leven.Van de hijra in India tot de muxe in Mexico, van de Bugis in Indonesië tot Two-Spirit personen binnen inheemse culturen in Noord-Amerika.´Normaal´ betekent vaak, wat de meerderheid gewend is.Maar menselijkheid past niet in één mal.Mijn dochter leert mij iedere dag wat moed is.Wat het betekent om jezelf te blijven in een wereld die je liever anders ziet.En hoeveel kracht er schuilt in kwetsbaarheid.Transgender zijn betekent vandaag nog te vaak, jezelf moeten uitleggen, verdedigen, wachten op begrip en omgaan met pijn die je niet zelf veroorzaakt hebt.Daarom zwijg ik niet.Niet wanneer mensen ontmenselijkt worden.Niet wanneer haat luider klinkt dan empathie.Niet wanneer jongeren het gevoel krijgen dat ze er niet mogen zijn.

Ik ben nooit heel goed geweest in zwijgen. In dit soort gevallen is dat misschien maar goed ook, want hoe kan ik stil blijven als zoveel mensen nog steeds delen van zichzelf moeten verzwijgen of onderdrukken? Als zoveel mensen elke dag te maken krijgen met discriminatie, haat en erger? Als discriminatie en haat jegens lhbtqia+ mensen zelfs al jaren toenemen?Ik hoor wel eens mensen praten over de “stille meerderheid” die dit zou afkeuren. Maar als we echt willen dat lhbtqia+ mensen “gewoon zichzelf kunnen zijn” zoals zo vaak wordt gezegd, dan moet die zogenaamde stille meerderheid ook eindelijk hun mond gaan opentrekken. Dan moeten we ons állemaal glashelder en fundamenteel uitspreken tegen elke vorm van haat, discriminatie, onderdrukking en geweld jegens lhbtqia+ mensen. Wat zeg ik: jegens álle gemarginaliseerde groepen. Hoe anders komt er ooit verandering?Ik ben zelf transgender. Sinds ik openlijk als vrouw(elijk) door het leven ga – als mijn echte ik – ben ik gelukkiger en zelfverzekerder geworden dan ik ooit ben geweest. Mijn leven is zoveel rijker geworden. Dat kan niemand ooit van me afnemen. Dat gun ik iedereen, en daar wil ik me ook voor inzetten.Voor alle lhbtqia+ mensen die zich eenzaam en uitgesloten voelen: weet dat er mensen zijn die altijd achter je en naast je staan. Zelfs als jullie elkaar nog niet kennen, staan ze achter je. Wij staan achter je. En er zijn vele gemeenschappen en plekken waar je meer dan welkom bent. Sterker nog: je bent gewenst.Zolang er nog mensen zijn die niet vrij, veilig, gelukkig en gesteund hun leven kunnen leven als hun ware zelf, zullen wij niet zwijgen. Wij blijven ons uitspreken. Wij blijven strijden.

Bij mijn geboorte bleek dat mijn rug niet helemaal dicht was en vooral de eerste jaren waren moeilijk omdat ik een paar keer geopereerd moest worden, waarbij niet zeker was of ik het zou redden. Vooral voor mijn moeder waren dat spannende tijden.Als gevolg van die handicap loop ik moeilijk en loop ik nu al een heel aantal jaren met krukken. Mijn aangeboren beperking is daardoor veel zichtbaarder dan mijn geaardheid.Op de mavo riep een jongen die achter mij zat in de klas mij vaak na met lesbi. Ik had geen idee wat dat betekende en vroeg dat aan mijn moeder. Van haar kreeg ik een nietszeggend antwoord, waar ik niets mee opschoot. Mijn ouders waren van de jaren 20 van de vorige eeuw en de meeste mensen van die generatie praatten niet over zulke dingen.Het besef dat ik een beetje anders ben, wist ik natuurlijk allang door mijn beperking. Op het gebied van verliefdheid begon het op de mavo, begin jaren 80, tot mij door te dringen dat ik ook op dat gebied anders ben. Waar ik meisjes bij het fietsenhok hoorde zwijmelen over jongens, drong het tot mij door dat ik hetzelfde voelde voor een vrouw, die een stuk ouder was dan ikzelf. Ik heb daar nooit over gepraat en ook tegenover mijn ouders heb ik 10 jaar lang mijn mond gehouden. Ik kom niet uit een gezin waar gepraat werd over die dingen en ik kon absoluut niet inschatten hoe zij op het feit zouden reageren dat ik niet met een jongen thuis zou komen. Pas toen ik mijn huidige partner leerde kennen heb ik mijn ouders een brief geschreven en ben daarna naar mijn vriendin gevlucht. Bij thuiskomst zei mijn moeder dat ze er wel aan moest wennen en mijn vader zei tegen mijn vriendin dat ze altijd welkom was en dat heeft haar heel goed gedaan.Het is naar mijn idee onbegrijpelijk dat een beetje andere levensstijl een probleem is voor mensen, want we doen er niemand kwaad mee toch?

Met de John Blankenstein Foundation zet ik me dagelijks in voor de LHBTIQ gemeenschap. Ik maak daar zelf geen deel vanuit, maar ik zag de strijd die mijn broer John jarenlang heeft gevoerd. Dit heeft me geraakt en gevormd tot wie ik nu ben.Met mijn Foundation hoop ik dat het voor de jongere John's zoveel makkelijker wordt.*

Herstel

Te lang heb ik gezwegen. Ik kwam pas op mijn veertigste uit de kast. Jarenlang was ik een ally, sprak ik voor anderen. Maar voor mezelf bleef ik stil. Ik had mijn eigen gevoel zover weggestopt dat ik zelf niet meer wist dat het bestond.Ik leefde een leven dat klopte voor de buitenwereld. Twintig jaar samen met een man, een gezin, verantwoordelijkheden, liefde in de vorm die ik toen kende. Het was echt, het was waardevol, en het was een deel van mijn verhaal. Maar diep vanbinnen wist ik dat er ook een ander deel was dat ik nooit durfde te laten bestaan.Ik ben niet de enige. Er zijn zó veel mensen die lang in de kast blijven. Niet omdat ze niet weten wie ze zijn, maar omdat ze bang zijn voor veroordeling. Bang om iemand teleur te stellen. Bang om iemand pijn te doen. Bang om zichzelf eindelijk serieus te nemen. Bang om teveel te zijn.Uit de kast komen voelde niet als een explosie, maar als thuiskomen.Als ademhalen.Als ruimte.Ik zwijg niet meer. Dit ben ik. En ik gun het iedereen dit hardop en vol trots te kunnen zeggen.*

Voor veel mensen lijkt zichtbaar jezelf zijn iets vanzelfsprekends. Maar voor veel mensen binnen de LHBTIQ+ gemeenschap is dat het niet altijd. Soms blijf je stil om discussies te vermijden, om jezelf te beschermen of simpelweg omdat je bang bent voor reacties van anderen. Juist daarom is zichtbaar zijn zo belangrijk.Met Roermond Pride en het thema van dit jaar “ Het zwijgen voorbij! “ laten we zien dat niemand zich hoeft te verstoppen om geaccepteerd te worden. Niet zwijgen betekent niet altijd hard roepen of op de voorgrond staan. Soms zit het juist in kleine dingen: iemand steunen, een gesprek aangaan, een regenboogvlag ophangen of simpelweg jezelf durven zijn.Ik geloof dat zichtbaarheid verschil maakt. Want wanneer één persoon laat zien dat het oké is om jezelf te zijn, geeft dat misschien precies dat beetje hoop of moed aan iemand anders die daar nog mee worstelt. We hoeven het niet alleen te doen. Juist door elkaar te zien, te steunen en ruimte te geven, maken we samen de wereld veiliger en mooier voor iedereen.Daarom zwijg ik niet. Ik ben het zwijgen al lang voorbij!Bart Cochet*

Heel mijn leven heb ik gezwegen. Omdat ik geen woorden kreeg voor wat ik was, vanaf mijn kindertijd. Omdat ik werd afgestraft wanneer ik liet zien wie ik vanbinnen was. En bovenal: omdat de mensen om mij heen zwegen, ouders, kennissen, leerkrachten, iedereen, en zelfs dat binnenste afstraften zodra het naar buiten kwam.

Foto: Faron van Leeuwen