Ik wist vanaf dag 1 dat zwijgen nooit een optie was. Niet omdat ik zo moedig ben of luid wil roepen, maar omdat die openheid, die eerlijkheid zo juist aanvoelt. Ik ken eerlijk gezegd geen andere manier om te zijn. Ik ben dankbaar dat ik het op die manier ook voor anderen soms makkelijker kan maken om zichzelf te zijn. Sam Bettens

Als trans man, oprichter en voorzitter van TransAmsterdam zet ik mij samen met ons team al jaren in voor trans personen door middel van talentontwikkeling, kunst, cultuur en community building.Met TransAmsterdam blijven we ons inzetten en bouwen we aan een veilige plek en een creatief podium waar trans personen zichzelf kunnen zijn, zich kunnen ontwikkelen en hun talenten kunnen laten zien. Een plek waar we samen werken aan een inclusieve samenleving.Trans personen verdienen de vrijheid om zichzelf te zijn. Wij zijn onderdeel van deze samenleving en verdienen dezelfde veiligheid en kansen als ieder ander. Daarom blijf ik mij uitspreken tegen discriminatie, haat en uitsluiting.

Toen mijn dochter werd geboren, werd ze bestempeld als jongen.Maar al snel werd duidelijk, dit hokje paste haar niet.Opgroeien in een lichaam en een wereld die niet aansluiten bij wie je bent, dat laat sporen na.Niet alleen door de innerlijke worsteling, maar ook door wat anderen opleggen.Door verwachtingen.Door uitsluiting.Door woorden en geweld die iemand reduceren tot een discussie in plaats van een mens.En toch is genderdiversiteit niets nieuws.Door de geschiedenis heen en wereldwijd bestaan mensen die buiten het binaire denken leven.Van de hijra in India tot de muxe in Mexico, van de Bugis in Indonesië tot Two-Spirit personen binnen inheemse culturen in Noord-Amerika.´Normaal´ betekent vaak, wat de meerderheid gewend is.Maar menselijkheid past niet in één mal.Mijn dochter leert mij iedere dag wat moed is.Wat het betekent om jezelf te blijven in een wereld die je liever anders ziet.En hoeveel kracht er schuilt in kwetsbaarheid.Transgender zijn betekent vandaag nog te vaak, jezelf moeten uitleggen, verdedigen, wachten op begrip en omgaan met pijn die je niet zelf veroorzaakt hebt.Daarom zwijg ik niet.Niet wanneer mensen ontmenselijkt worden.Niet wanneer haat luider klinkt dan empathie.Niet wanneer jongeren het gevoel krijgen dat ze er niet mogen zijn.

Ik ben nooit heel goed geweest in zwijgen. In dit soort gevallen is dat misschien maar goed ook, want hoe kan ik stil blijven als zoveel mensen nog steeds delen van zichzelf moeten verzwijgen of onderdrukken? Als zoveel mensen elke dag te maken krijgen met discriminatie, haat en erger? Als discriminatie en haat jegens lhbtqia+ mensen zelfs al jaren toenemen?Ik hoor wel eens mensen praten over de “stille meerderheid” die dit zou afkeuren. Maar als we echt willen dat lhbtqia+ mensen “gewoon zichzelf kunnen zijn” zoals zo vaak wordt gezegd, dan moet die zogenaamde stille meerderheid ook eindelijk hun mond gaan opentrekken. Dan moeten we ons állemaal glashelder en fundamenteel uitspreken tegen elke vorm van haat, discriminatie, onderdrukking en geweld jegens lhbtqia+ mensen. Wat zeg ik: jegens álle gemarginaliseerde groepen. Hoe anders komt er ooit verandering?Ik ben zelf transgender. Sinds ik openlijk als vrouw(elijk) door het leven ga – als mijn echte ik – ben ik gelukkiger en zelfverzekerder geworden dan ik ooit ben geweest. Mijn leven is zoveel rijker geworden. Dat kan niemand ooit van me afnemen. Dat gun ik iedereen, en daar wil ik me ook voor inzetten.Voor alle lhbtqia+ mensen die zich eenzaam en uitgesloten voelen: weet dat er mensen zijn die altijd achter je en naast je staan. Zelfs als jullie elkaar nog niet kennen, staan ze achter je. Wij staan achter je. En er zijn vele gemeenschappen en plekken waar je meer dan welkom bent. Sterker nog: je bent gewenst.Zolang er nog mensen zijn die niet vrij, veilig, gelukkig en gesteund hun leven kunnen leven als hun ware zelf, zullen wij niet zwijgen. Wij blijven ons uitspreken. Wij blijven strijden.

Bij mijn geboorte bleek dat mijn rug niet helemaal dicht was en vooral de eerste jaren waren moeilijk omdat ik een paar keer geopereerd moest worden, waarbij niet zeker was of ik het zou redden. Vooral voor mijn moeder waren dat spannende tijden.Als gevolg van die handicap loop ik moeilijk en loop ik nu al een heel aantal jaren met krukken. Mijn aangeboren beperking is daardoor veel zichtbaarder dan mijn geaardheid.Op de mavo riep een jongen die achter mij zat in de klas mij vaak na met lesbi. Ik had geen idee wat dat betekende en vroeg dat aan mijn moeder. Van haar kreeg ik een nietszeggend antwoord, waar ik niets mee opschoot. Mijn ouders waren van de jaren 20 van de vorige eeuw en de meeste mensen van die generatie praatten niet over zulke dingen.Het besef dat ik een beetje anders ben, wist ik natuurlijk allang door mijn beperking. Op het gebied van verliefdheid begon het op de mavo, begin jaren 80, tot mij door te dringen dat ik ook op dat gebied anders ben. Waar ik meisjes bij het fietsenhok hoorde zwijmelen over jongens, drong het tot mij door dat ik hetzelfde voelde voor een vrouw, die een stuk ouder was dan ikzelf. Ik heb daar nooit over gepraat en ook tegenover mijn ouders heb ik 10 jaar lang mijn mond gehouden. Ik kom niet uit een gezin waar gepraat werd over die dingen en ik kon absoluut niet inschatten hoe zij op het feit zouden reageren dat ik niet met een jongen thuis zou komen. Pas toen ik mijn huidige partner leerde kennen heb ik mijn ouders een brief geschreven en ben daarna naar mijn vriendin gevlucht. Bij thuiskomst zei mijn moeder dat ze er wel aan moest wennen en mijn vader zei tegen mijn vriendin dat ze altijd welkom was en dat heeft haar heel goed gedaan.Het is naar mijn idee onbegrijpelijk dat een beetje andere levensstijl een probleem is voor mensen, want we doen er niemand kwaad mee toch?

Met de John Blankenstein Foundation zet ik me dagelijks in voor de LHBTIQ gemeenschap. Ik maak daar zelf geen deel vanuit, maar ik zag de strijd die mijn broer John jarenlang heeft gevoerd. Dit heeft me geraakt en gevormd tot wie ik nu ben.Met mijn Foundation hoop ik dat het voor de jongere John's zoveel makkelijker wordt.*

Herstel

Te lang heb ik gezwegen. Ik kwam pas op mijn veertigste uit de kast. Jarenlang was ik een ally, sprak ik voor anderen. Maar voor mezelf bleef ik stil. Ik had mijn eigen gevoel zover weggestopt dat ik zelf niet meer wist dat het bestond.Ik leefde een leven dat klopte voor de buitenwereld. Twintig jaar samen met een man, een gezin, verantwoordelijkheden, liefde in de vorm die ik toen kende. Het was echt, het was waardevol, en het was een deel van mijn verhaal. Maar diep vanbinnen wist ik dat er ook een ander deel was dat ik nooit durfde te laten bestaan.Ik ben niet de enige. Er zijn zó veel mensen die lang in de kast blijven. Niet omdat ze niet weten wie ze zijn, maar omdat ze bang zijn voor veroordeling. Bang om iemand teleur te stellen. Bang om iemand pijn te doen. Bang om zichzelf eindelijk serieus te nemen. Bang om teveel te zijn.Uit de kast komen voelde niet als een explosie, maar als thuiskomen.Als ademhalen.Als ruimte.Ik zwijg niet meer. Dit ben ik. En ik gun het iedereen dit hardop en vol trots te kunnen zeggen.*

Voor veel mensen lijkt zichtbaar jezelf zijn iets vanzelfsprekends. Maar voor veel mensen binnen de LHBTIQ+ gemeenschap is dat het niet altijd. Soms blijf je stil om discussies te vermijden, om jezelf te beschermen of simpelweg omdat je bang bent voor reacties van anderen. Juist daarom is zichtbaar zijn zo belangrijk.Met Roermond Pride en het thema van dit jaar “ Het zwijgen voorbij! “ laten we zien dat niemand zich hoeft te verstoppen om geaccepteerd te worden. Niet zwijgen betekent niet altijd hard roepen of op de voorgrond staan. Soms zit het juist in kleine dingen: iemand steunen, een gesprek aangaan, een regenboogvlag ophangen of simpelweg jezelf durven zijn.Ik geloof dat zichtbaarheid verschil maakt. Want wanneer één persoon laat zien dat het oké is om jezelf te zijn, geeft dat misschien precies dat beetje hoop of moed aan iemand anders die daar nog mee worstelt. We hoeven het niet alleen te doen. Juist door elkaar te zien, te steunen en ruimte te geven, maken we samen de wereld veiliger en mooier voor iedereen.Daarom zwijg ik niet. Ik ben het zwijgen al lang voorbij!Bart Cochet*

Heel mijn leven heb ik gezwegen. Omdat ik geen woorden kreeg voor wat ik was, vanaf mijn kindertijd. Omdat ik werd afgestraft wanneer ik liet zien wie ik vanbinnen was. En bovenal: omdat de mensen om mij heen zwegen, ouders, kennissen, leerkrachten, iedereen, en zelfs dat binnenste afstraften zodra het naar buiten kwam.

Foto: Faron van Leeuwen

Foto: Celso de Sanders

Na een oproep van het COC om te vlaggen in verband met de toenemende agressie tegen de LHBTIQ+ gemeenschap, hing ik de Intersekse progress vlag uit. Niet veel later vloog er een steen door het raam van mijn woonkamer. Zoals mijn kind zei: 'Nu was het een steen, de volgende keer misschien wel een brandbom.' Ik kies voor de veiligheid van mijn gezin en heb de vlag nooit meer uitgehangen. Dat heeft de stenengooier bereikt. Online blijft mijn vlag altijd wapperen. Ik zal mij altijd blijven uitspreken en mij blijven inzetten voor de rechten en veiligheid van de LHBTIQ+ gemeenschap. Tess Schomper, columnist ZIEN

Foto: Sandra Haverrman

Met enige regelmaat help ik jongeren die moeten vluchten. Dit omdat ouders de oriëntatie of genderidentiteit van hun kind niet accepteren. De verhalen van deze jongeren zijn schrijnend en gaan over misbruik, incest, mishandeling, uitsluiting, pesten en eergerelateerd geweld. Deze verhalen hebben allemaal één uitkomst en dat is een getraumatiseerd kind. Gelukkig, met goede hulp komen ze er vaak wel weer bovenop. Wat is er dan mooier als een foto of een hartje in je whatsapp van iemand die nu eindelijk zichzelf kan zijn. Floor Brands, Hoofdredacteur ZIEN