#IkZwijgNiet
Bij mijn geboorte bleek dat mijn rug niet helemaal dicht was en vooral de eerste jaren waren moeilijk omdat ik een paar keer geopereerd moest worden, waarbij niet zeker was of ik het zou redden. Vooral voor mijn moeder waren dat spannende tijden.
Als gevolg van die handicap loop ik moeilijk en loop ik nu al een heel aantal jaren met krukken. Mijn aangeboren beperking is daardoor veel zichtbaarder dan mijn geaardheid.
Op de mavo riep een jongen die achter mij zat in de klas mij vaak na met lesbi. Ik had geen idee wat dat betekende en vroeg dat aan mijn moeder. Van haar kreeg ik een nietszeggend antwoord, waar ik niets mee opschoot. Mijn ouders waren van de jaren 20 van de vorige eeuw en de meeste mensen van die generatie praatten niet over zulke dingen.
Het besef dat ik een beetje anders ben wist ik natuurlijk allang door mijn beperking.
Op het gebied van verliefdheid begon het op de mavo, begin jaren 80, tot mij door te dringen dat ik ook op dat gebied anders ben. Waar ik meisjes bij het fietsenhok hoorde zwijmelen over jongens, drong het tot mij door dat ik hetzelfde voelde voor een vrouw, die een stuk ouder was dan ikzelf. Ik heb daar nooit over gepraat en ook tegenover mijn ouders heb ik 10 jaar lang mijn mond gehouden.
Ik kom niet uit een gezin waar gepraat werd over die dingen en ik kon absoluut niet inschatten hoe zij op het feit zouden reageren dat ik niet met een jongen thuis zou komen. Pas toen ik mijn huidige partner leerde kennen heb ik mijn ouders een brief geschreven en ben daarna naar mijn vriendin gevlucht. Bij thuiskomst zei mijn moeder dat ze er wel aan moest wennen en mijn vader zei tegen mijn vriendin dat ze altijd welkom was en dat heeft haar heel goed gedaan.
Het is naar mijn idee onbegrijpelijk dat een beetje andere levensstijl een probleem is voor mensen, want we doen er niemand kwaad mee toch?
*
Reactie plaatsen
Reacties