#IkZwijgNiet
Zwijgen? Dat ken ik eigenlijk niet.
Niet als persoon, en zeker niet als fotograaf. Mijn werk bestaat bij de gratie van zichtbaarheid. Elke foto die ik maak is een bewuste keuze om iemand te laten zien, om te zeggen: jij telt, jij bestaat, jij doet ertoe.
Ik fotografeer overlevenden van mensenhandel. LHBTI-ouderen, dakloze LGBTQIA+ jongeren in New York en transpersonen over de hele wereld. Mensen die door de samenleving weggedrukt worden, genegeerd, uitgesloten. Niet als slachtoffers, maar als mensen met een verhaal dat verteld mag worden. Dat verteld moet worden.
Als gay man weet ik ook uit eigen ervaring wat het betekent om te worden buitengesloten. Ik hoefde gelukkig nooit lang te zwijgen over wie ik ben, maar ik zie elke dag om me heen hoe anders dat voor anderen ligt. Hoeveel energie het kost om jezelf te verstoppen. Hoeveel het vraagt om die stap te zetten en zichtbaar te zijn.
Dat is precies waarom ik doe wat ik doe.
Fotografie is voor mij een vorm van stelling nemen. Elke foto die ik maak geeft iemand een podium om zichzelf te laten zien, op zijn of haar eigen voorwaarden. Elk portret dat ik maak zegt: ik zie je. En als ik je zie, kunnen anderen je ook zien.
Zolang er mensen zijn die zichzelf willen laten zien, ondanks de risico’s die dat met zich meebrengt, blijf ik mijn camera op hen richten. Ik heb een enorme bewondering voor hun kracht en moed. Zij zijn degenen die het verschil maken, die ruimte creëren voor anderen die nog niet zo ver zijn. Dat verdient een podium.
Dat is mijn antwoord op zwijgen.
Ernst Coppejans
*
Reactie plaatsen
Reacties