Marjet Bos

#IkZwijgNiet

Veel te lang heb ik gezwegen. Dat kwam door wat er gebeurde toen ik een jaar of 8 was.
Wij kregen bezoek van tante Toos en tante Tiny. Tante Tiny vroeg mij of ik al een vriendje had en ik zei - nog vrij onbevangen maar niet helemaal op mijn gemak - dat ik meisjes veel leuker vond dan jongens. “Oh” antwoordde tante Toos “dat wordt later wel anders…”

Deze opmerking was het begin van een ingewikkelde zoektocht naar wie ik ben.
Als kind van 8 jaar wist ik wel al dat “dát” nooit anders zou worden, maar door de reactie van mijn tante begreep ik dat wat ik voor meisjes voelde niet “hoorde” en ging “de kast in”. Zo wist ik al jong dat ik “anders dan anderen” ben én dat dat blijkbaar niet hoort.
Mijn “coming out” duurde tientallen jaren… Te beginnen rond mijn 20ste in mijn vriendenkring en heel voorzichtig uitbouwend naar anderen. Wanneer mij werd gevraagd of ik een vriend had of getrouwd was, dan ging als een flits de afweging door mijn hoofd of het in deze situatie en tegenover deze persoon de moeite waard was om eerlijk te zijn en te zeggen dat ik van vrouwen hou.

Nu ben ik 74 jaar en sinds mijn pensioen zwijg ik nergens meer.

Ik ben ambassadeur van Roze 50+ en maak onder de naam ‘Aal goud’ samen met een zanger en pianist de voorstellingen ‘Iedereen zichzelf!’ en ‘Ik ben wie ik ben!’, waarin persoonlijke verhalen van regenboogsenioren worden afgewisseld door bijpassende liedjes. We gaan vooral naar zorg- en welzijnsinstellingen en zien hoe bewustwording, begrip, openheid en verbinding ontstaat. Zichtbaar zijn en jezelf laten kennen… je bent er nooit te oud voor!

Marjet Bos