Kijkt breder

Voor wie het gemist heeft. Afgelopen week bracht CNN naar buiten dat er een website bestaat waar zogeheten ‘sleep content’ wordt gedeeld: video’s van vrouwen die slapen of zich in kwetsbare situaties bevinden en er misbruik van ze wordt gemaakt, vaak zonder dat zij het weten. Die site trekt miljoenen unieke bezoekers.Mocht je hiervan schrikken of denken dat dit “treurige mannen/mensen” zijn, dan moet ik je helaas teleurstellen. Toxische masculiniteit, femicide en misbruik van vrouwen zijn altijd al aanwezig. Dit is daar geen uitzondering op, maar een symptoom van. Het lijkt erger te worden omdat vrouwen nee zeggen. Omdat er nog harder gestreden wordt voor gelijkwaardigheid. Omdat vrouwen niet meer meedoen, met als gevolg dat het gedrag extremer wordt en helaas de veiligheid niet toeneemt. Een online trend die dit onderstreept en in lijn ligt met de manosphere is dat mannen video’s en content maken 'voor het geval ze ‘nee’ zegt'. Veelal video’s waarin de man oefent om een aanzoek te doen en zodra ze dan ‘nee’ zegt, schopt, slaat of, erger nog,  steekt hij erop los. In die video’s zie je mannen dit doen op boksballen, kussens, knuffels of gewoon in het niets.Het begint vrijwel altijd klein en al jong. Niemand voedt kinderen op om vervolgens toxisch te zijn of dat te accepteren. Echter in de opvoeding worden meisjes opgevoed met dingen als: denk om je drinken, ga niet alleen over straat, deel je locatie, praat niet met vreemden. Jongens voeden we op met risico nemen, niet zeuren, sterk zijn, initiatief pakken, grenzen opzoeken, competitie aangaan en emoties inslikken. Enigszins generaliserend natuurlijk en het geldt dit niet voor iedereen in deze mate. Maar het is wel nog te vaak de basis. Google maar eens op 'men safety items' en 'women safety items' en oordeel zelf. Nu kunnen we de mannen die deze website bezoeken wegzetten als 'afwijkend'. Maar dat zijn geen uitzonderingen. Dit zijn alledaagse mannen: Partners, ooms, collega’s, een buurman. De uitspraak 'niet alle mannen' bagatelliseert het probleem. Niet alleen voor de slachtoffers, maar ook voor mannen zelf. Want zolang 'de goeie' zich niet uitspreken en afstand nemen van deze mannen, verandert er niets. Een kraan die open staat moet je dichtdraaien. Ernaar kijken en zeggen ‘ik heb die kraan niet opengedraaid’ helpt niet. Dat wat mannelijkheid ooit was: zorgen, beschermen tegen gevaar, krachtig zijn, kostwinner, beslisser, verschuift. Steeds meer vrouwen nemen daar afstand van en de maatschappij verandert mee. Er is geen sprake van een male loneliness epidemic, er wordt verwacht van mannen dat ze zich emotioneel ontwikkelen.Mannelijkheid wordt, en is altijd al, iets anders. Zacht, liefdevol, stevig en present. Samen dragen. In huishouden, opvoeding, emoties. In verbinding. Ik gun elke man om te weten hoe het is om vrouw te zijn. En als dat niet letterlijk kan: praat dan eens vaker met vrouwen. Stel meer dan één vraag. Begin met: hoe is dat voor jou?

Hallo, aarde aan Lot.

In deze aflevering van Songfestival Troubadours spreken we met Mia Nicolai. In 2023 vertegenwoordigde ze, als de helft van het duo Mia & Dion, Nederland op het Eurovisie Songfestival in Liverpool. Al kort na de bekendmaking van het lied ‘Burning Daylight’ volgde er veel kritiek op het duo. Tijdens een videocall praat Mia, vanuit Los Angeles, over haar belevenissen en wat de impact is geweest op haar leven toen en nu. Ook wordt stilgestaan bij haar nieuwe muziek. 

Foto: She Loves Me I Luk Monsaert

Nog bijna wekelijks loop ik met de hond langs het bankje. Er staat inmiddels een nieuw exemplaar. Het oude was verrot en viel bijna uit elkaar. In de winter is het er koud en kaal, maar in het voorjaar verandert deze plek in iets magisch: kikkers die de hele dag kwaken, het weidse uitzicht over de eindeloze grasvelden, het kabbelende beekje. Het geeft me altijd een warm gevoel. En toch…dit bankje brengt me ook nog regelmatig tranen en het verstikkende gevoel van toen. Veel mensen denken dat pesten iets is van schoolpleinen en kinderen. Dat we als volwassenen beter weten. Maar ik heb geleerd dat sommige volwassenen verrassend veel kind zijn gebleven. Het waren geen kinderen die mij langzaam afbraken. Het waren volwassenen. Ze probeerden me zover te buigen, net zo lang tot ik brak. Dat was ze bijna gelukt.Op een dag stond ik langs het spoor. Huilend. Gillend. Uren leek het wel. Tot ik uiteindelijk naar het bankje liep, ging zitten en mijn telefoon pakte. Ik belde. 113. Dat telefoontje was mijn redding. Maar daarmee was ik er nog niet. Want de plek waar alles gebeurde kon ik niet ontlopen. Ik moest daar elke dag zijn. Die omgeving veranderde niet van de ene op de andere dag. En hoewel ik niet uit het leven stapte, stierf ik wel elke dag een beetje. Overleven werd een gewoonte. Ik haalde vaak bewust adem, omdat dat voor mij nog het enige teken van leven was in mijn lijf. Na acht jaar drama stortte ik volledig in. Ik kon niet meer. Moe, bang en stervende stopte ik met de baan die mij zo verstikte. Drie maanden was ik thuis, uitgeput en leeg, waarna ik vrij snel weer een nieuwe baan vond. Die lag ver van mijn oude werkveld, en toch: de angst zat diep. Twee jaar heeft het geduurd voor ik er weer een beetje bovenop krabbelde. En nu? De angst zit er nog steeds. Ik ga eigenlijk liever niet naar plekken met veel mensen. Moet ik er toch zijn, dan ga ik alleen zodat ik weg kan wanneer ik wil.Heel bewust nam ik afscheid van de mensen die me pijn hebben gedaan. Ik heb de plek waar het vooral gebeurde, nog één keer bezocht. Het verstikte me opnieuw, maar op de terugweg heb ik alles eruit gehuild. Het voelde als afsluiten. Als loslaten. Ook verzamelde ik de mooiste mensen om me heen. Zowel privé als ook bij ZIEN. Ik ben trots op mezelf.Ik heb het overwonnen. Ik leef weer, echt en heb de dooie puntjes van me afgeschud.Het besef blijft erg groot dat er jaarlijks mensen zijn die door pesten wél de sprong maken. Vaak zijn het kinderen. Veel te jong. En al leef ik nu en wíl ik leven, deze berichten blijven voelen als een stomp in mijn maag. Ik zal me mijn leven lang afvragen: waarom? Heb jij gedachten over suïcide en heb je hulp nodig? Bel 113. Je bent niet alleen!! *

Foto: Rianne

Herinner je je Tim nog? Die lieve, knappe man waarmee ik mijn eerste voorzichtige stappen in poly-land zette? Ik snap dat je door mijn zoete verhalen over Bas even moet nadenken. Dat geeft niet, ik help je graag even herinneren. Tim en ik hebben na een geweldige eerste date, besloten elkaar te bewaren en ondertussen regelmatig even bij elkaar in te checken.