Kijkt breder

Nog bijna wekelijks loop ik met de hond langs het bankje. Er staat inmiddels een nieuw exemplaar. Het oude was verrot en viel bijna uit elkaar. In de winter is het er koud en kaal, maar in het voorjaar verandert deze plek in iets magisch: kikkers die de hele dag kwaken, het weidse uitzicht over de eindeloze grasvelden, het kabbelende beekje. Het geeft me altijd een warm gevoel. En toch…dit bankje brengt me ook nog regelmatig tranen en het verstikkende gevoel van toen. Veel mensen denken dat pesten iets is van schoolpleinen en kinderen. Dat we als volwassenen beter weten. Maar ik heb geleerd dat sommige volwassenen verrassend veel kind zijn gebleven. Het waren geen kinderen die mij langzaam afbraken. Het waren volwassenen. Ze probeerden me zover te buigen, net zo lang tot ik brak. Dat was ze bijna gelukt.Op een dag stond ik langs het spoor. Huilend. Gillend. Uren leek het wel. Tot ik uiteindelijk naar het bankje liep, ging zitten en mijn telefoon pakte. Ik belde. 113. Dat telefoontje was mijn redding. Maar daarmee was ik er nog niet. Want de plek waar alles gebeurde kon ik niet ontlopen. Ik moest daar elke dag zijn. Die omgeving veranderde niet van de ene op de andere dag. En hoewel ik niet uit het leven stapte, stierf ik wel elke dag een beetje. Overleven werd een gewoonte. Ik haalde vaak bewust adem, omdat dat voor mij nog het enige teken van leven was in mijn lijf. Na acht jaar drama stortte ik volledig in. Ik kon niet meer. Moe, bang en stervende stopte ik met de baan die mij zo verstikte. Drie maanden was ik thuis, uitgeput en leeg, waarna ik vrij snel weer een nieuwe baan vond. Die lag ver van mijn oude werkveld, en toch: de angst zat diep. Twee jaar heeft het geduurd voor ik er weer een beetje bovenop krabbelde. En nu? De angst zit er nog steeds. Ik ga eigenlijk liever niet naar plekken met veel mensen. Moet ik er toch zijn, dan ga ik alleen zodat ik weg kan wanneer ik wil.Heel bewust nam ik afscheid van de mensen die me pijn hebben gedaan. Ik heb de plek waar het vooral gebeurde, nog één keer bezocht. Het verstikte me opnieuw, maar op de terugweg heb ik alles eruit gehuild. Het voelde als afsluiten. Als loslaten. Ook verzamelde ik de mooiste mensen om me heen. Zowel privé als ook bij ZIEN. Ik ben trots op mezelf.Ik heb het overwonnen. Ik leef weer, echt en heb de dooie puntjes van me afgeschud.Het besef blijft erg groot dat er jaarlijks mensen zijn die door pesten wél de sprong maken. Vaak zijn het kinderen. Veel te jong. En al leef ik nu en wíl ik leven, deze berichten blijven voelen als een stomp in mijn maag. Ik zal me mijn leven lang afvragen: waarom? Heb jij gedachten over suïcide en heb je hulp nodig? Bel 113. Je bent niet alleen!! *

Foto: Rianne

Herinner je je Tim nog? Die lieve, knappe man waarmee ik mijn eerste voorzichtige stappen in poly-land zette? Ik snap dat je door mijn zoete verhalen over Bas even moet nadenken. Dat geeft niet, ik help je graag even herinneren. Tim en ik hebben na een geweldige eerste date, besloten elkaar te bewaren en ondertussen regelmatig even bij elkaar in te checken.

Bij ZIEN geloven we dat iedere lezer recht heeft op een stem in het verhaal. Daarom introduceren we binnenkort een journalistieke innovatie die ons werk inclusiever maakt dan ooit: de eerste column die zich vanzelf aanpast aan het perspectief van de lezer. Niet door kunstmatige intelligentie en ook niet door persoonlijke data, maar door een nieuwe redactionele techniek die we in de afgelopen maanden hebben ontwikkeld en die we met trots contextuele resonantiesynthese noemen.Klinkt ingewikkeld, maar het principe is eenvoudig. Iedere column wordt voortaan geschreven in meerdere lagen tegelijk. Niet als varianten waaruit je kunt kiezen, maar als één tekst die zich spontaan naar voren vouwt in de vorm die het dichtst aansluit bij jouw manier van kijken. Zo ontstaat een column die voor iedereen toegankelijk is, ongeacht achtergrond, ervaring, temperament of leestraditie. Voor sommigen zal de nadruk liggen op herkenning, voor anderen op nuance of context, en weer anderen lezen precies dat stukje verdieping waar ze naar verlangen. De tekst beweegt mee, niet omdat jij anders leest dan iemand anders, maar omdat iedereen ruimte verdient om een verhaal op zijn eigen manier binnen te laten komen.Dit is geen truc, geen psychologisch profiel en geen algoritme dat iets van je weet. Het is een nieuwe, inclusieve manier van schrijven waarmee meerdere stemmen tegelijkertijd kunnen bestaan in één verhaal, zonder dat een ervan de boventoon hoeft te voeren. De column wordt daardoor geen mening die jou wordt opgedrongen, maar een gesprek dat zich vanzelf naar jou opent.De eerste ZIEN columns in deze nieuwe vorm verschijnen binnenkort online. We zijn nieuwsgierig welke versie jij zult lezen, maar vooral verheugd dat ieder perspectief straks vanzelf een plek krijgt.

Het is vandaag 21 maart, ook wel Wereld Down Syndroom dag. Deze dag is bewust gekozen omdat bij mensen met het syndroom van Down op de eenentwintigste chromosoom, geen twee maar drie chromosomen aanwezig zijn. (21/3)Speciaal voor deze dag hebben we twee mensen gevraagd om iets te schrijven. We zijn dan ook supertrots op onze twee gastcolumnisten Jan-Simon Minkema en Adriana Smit.Jan-Simon Minkema over zijn zusje Jennifer. En Adriana Smit, over zoon Mike.