Nog bijna wekelijks loop ik met de hond langs het bankje. Er staat inmiddels een nieuw exemplaar. Het oude was verrot en viel bijna uit elkaar. In de winter is het er koud en kaal, maar in het voorjaar verandert deze plek in iets magisch: kikkers die de hele dag kwaken, het weidse uitzicht over de eindeloze grasvelden, het kabbelende beekje. Het geeft me altijd een warm gevoel. En toch…dit bankje brengt me ook nog regelmatig tranen en het verstikkende gevoel van toen. Veel mensen denken dat pesten iets is van schoolpleinen en kinderen. Dat we als volwassenen beter weten. Maar ik heb geleerd dat sommige volwassenen verrassend veel kind zijn gebleven. Het waren geen kinderen die mij langzaam afbraken. Het waren volwassenen. Ze probeerden me zover te buigen, net zo lang tot ik brak. Dat was ze bijna gelukt.Op een dag stond ik langs het spoor. Huilend. Gillend. Uren leek het wel. Tot ik uiteindelijk naar het bankje liep, ging zitten en mijn telefoon pakte. Ik belde. 113. Dat telefoontje was mijn redding. Maar daarmee was ik er nog niet. Want de plek waar alles gebeurde kon ik niet ontlopen. Ik moest daar elke dag zijn. Die omgeving veranderde niet van de ene op de andere dag. En hoewel ik niet uit het leven stapte, stierf ik wel elke dag een beetje. Overleven werd een gewoonte. Ik haalde vaak bewust adem, omdat dat voor mij nog het enige teken van leven was in mijn lijf. Na acht jaar drama stortte ik volledig in. Ik kon niet meer. Moe, bang en stervende stopte ik met de baan die mij zo verstikte. Drie maanden was ik thuis, uitgeput en leeg, waarna ik vrij snel weer een nieuwe baan vond. Die lag ver van mijn oude werkveld, en toch: de angst zat diep. Twee jaar heeft het geduurd voor ik er weer een beetje bovenop krabbelde. En nu? De angst zit er nog steeds. Ik ga eigenlijk liever niet naar plekken met veel mensen. Moet ik er toch zijn, dan ga ik alleen zodat ik weg kan wanneer ik wil.Heel bewust nam ik afscheid van de mensen die me pijn hebben gedaan. Ik heb de plek waar het vooral gebeurde, nog één keer bezocht. Het verstikte me opnieuw, maar op de terugweg heb ik alles eruit gehuild. Het voelde als afsluiten. Als loslaten. Ook verzamelde ik de mooiste mensen om me heen. Zowel privé als ook bij ZIEN. Ik ben trots op mezelf.Ik heb het overwonnen. Ik leef weer, echt en heb de dooie puntjes van me afgeschud.Het besef blijft erg groot dat er jaarlijks mensen zijn die door pesten wél de sprong maken. Vaak zijn het kinderen. Veel te jong. En al leef ik nu en wíl ik leven, deze berichten blijven voelen als een stomp in mijn maag. Ik zal me mijn leven lang afvragen: waarom? Heb jij gedachten over suïcide en heb je hulp nodig? Bel 113. Je bent niet alleen!! *
