Kijkt breder

Diederik van Dijk, hij, kamerlid van de SGP, gelovig en openlijk tegen het homohuwelijk. Ik, gewoon Floor, biseksueel, getrouwd met een vrouw en samen drie kinderen. Het geloof is mij niet vreemd, al geloof ik zelf niet en neig ik vooral richting het atheïsme. Tekst: Floor BrandsFoto: Collectie Diederik van Dijk Ik heb veel mensen gesproken die wat verder bij mij vandaan staan, maar de ideeën en gewoontes van Diederik van Dijk staan heel ver bij mij vandaan. Althans, dat dacht ik altijd. De meeste mensen zullen dit als reden gebruiken om nooit met iemand als hij in gesprek te gaan. Hoewel ik me in deze gedachte kan verplaatsen, ben ik erfelijk belast met nieuwsgierigheid.  Want staan we daadwerkelijk zover uit elkaar als iedereen zou verwachten?  De aanleiding van het gesprek was de duidelijke teleurstelling die Diederik uitte op LinkedIn over het wetsvoorstel voor het verbod op conversiehandelingen, waaronder homogenezing.   Hoewel ik nog niet echt overtuigd ben dat dit verbod een daadwerkelijke vooruitgang is, wilde ik graag met Diederik in gesprek.  Begrijp me niet verkeerd, ik ben absoluut tegen homogenezing. Ik denk echter dat het gesprek hierover is doodgeslagen door het verbod, juist nu dat gesprek zo nodig is.  De illegale genezingen zullen nog meer verborgen worden, waardoor er nog meer schade toegebracht kan worden aan mensen en dit niet meer opgemerkt wordt.  Naar mijn mening moet je dit van binnenuit binnen de gemeenschappen bespreekbaar maken en geduld hebben.   Nu weet ik dat er mensen zijn die denken dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met het bespreekbaar maken en dat het geloof maar moet veranderen.  Een geloof wat al zo’n tweeduizend jaar in deze hoedanigheid in onze mensheid is ingeweven, dat haal je niet weg binnen een paar jaar. Daar heb je honderden jaren voor nodig. Ik heb niet de illusie dat ik dat nog ga meemaken, maar ik kan wel een bijdrage leveren om wellicht een duwtje in de goede richting te geven.  En dat is de reden dat ik met Diederik in gesprek wilde.  Ik sprak al eens eerder met Diederik, maar ook met Chris Stoffer en Kees van der Staaij van de SGP, maar wilde nu ook hierover met hem het gesprek aangaan.  

Europa zegt geschokt te zijn. Dat is opmerkelijk, want niets van wat nu gebeurt kwam onverwacht. Niet Trump. Niet zijn beleid. Niet de verschuiving waarin democratie onderhandelbaar wordt en macht zich ontdoet van schaamte. Geschokt zijn is in dit stadium geen analyse meer. Het is uitstel.De nieuwe Amerikaanse veiligheidsstrategie is ongebruikelijk helder. De Verenigde Staten zullen geen democratie of sociale verandering meer opleggen aan andere landen. Mensenrechten zijn geen moreel uitgangspunt meer, maar een variabele. Morele pretentie maakt plaats voor expliciet eigenbelang. Zaken doen kan altijd.Dit is geen ontsporing. Dit is beleid.Europa reageert alsof hier een breuk plaatsvindt. Alsof de grond onder de voeten plotseling is weggetrokken. Alsof dit niet het logische eindpunt is van decennia liberaal uitstelgedrag, waarin waarden voortdurend werden uitgesproken maar zelden werden afgedwongen. Brussel wist dit. Europese regeringen wisten dit. Project 2025 lag open en bloot op tafel. Trumps eerste termijn was geen geheim. En toch werd niet gehandeld.Verontwaardiging die pas begint waar verantwoordelijkheid eindigt, is geen verzet. Het is zelfbehoud.Diezelfde verschuiving zien we in de verhouding tussen media en macht. Het Vanity Fair-portret van Susie Wiles markeert dat moment. Trump wordt niet langer ontmaskerd, maar beheerd. Chaos is geen risico meer, maar grondstof. Loyaliteit vervangt expertise. Journalistiek wordt niet weerlegd, maar verdacht gemaakt. “Uit verband gerukt” is geen inhoudelijke correctie, maar een methode om waarheid onwerkbaar te maken.Op 9 september 2024 schreef ik over Kamala Harris versus Donald Trump. Ik analyseerde het debat als sociopolitieke arena. Ik keek naar lichaamstaal, beheersing en theatrale spanning. Ik zag een kandidaat die haar impulsen temde en een tegenstander die zichzelf ondermijnde door chaos. Ik noemde Harris een gereformeerde centrist. Geen verwijt, maar een diagnose. En ik eindigde met een voorspelling. Dit zou genoeg zijn.Dat was het niet.Niet omdat de analyse onjuist was, maar omdat ze bleef steken aan de oppervlakte. Ik keek naar performance, terwijl de macht zich al had verplaatst naar infrastructuur. Dat werd pas echt zichtbaar na Trumps overwinning. Niet in zijn retoriek, maar in de structurele verschuiving die volgde. De analyse van Jason Hickel maakt dat scherp. Het liberalisme faalt niet omdat het wordt aangevallen, maar omdat het weigert zijn kern los te laten. Kapitaalaccumulatie blijft onaantastbaar. Alles mag veranderen, behalve wie er wint. In dat model is hervorming geen pad vooruit, maar een manier om conflict uit te stellen. De Democratische Partij belichaamt dat failliet. Progressieve taal maskeert structurele stilstand.Allan Lichtman laat zien wat dat politiek betekent. Harris verloor niet omdat Trump overtuigender was, maar omdat miljoenen kiezers zich al eerder hadden losgemaakt van een partij die verandering belooft maar stabiliteit levert. Ze verloor stemmen niet aan Trump, maar aan vervreemding.Zoals Bernie Sanders het stelde: zolang grote geldbelangen en consultants de koers bepalen, verandert er niets.Trump won niet omdat hij een alternatief bood, maar omdat hij een leegte belichaamde. Voor sommigen verzet, voor anderen wraak, voor velen herkenning. Niet omdat hij het systeem breekt, maar omdat hij weigert het te legitimeren. In een wereld waarin idealen zijn uitgehold tot decor, is dat effectief.Europa staat nu voor dezelfde spiegel. Niet als slachtoffer, maar als medeplichtige. Jarenlang werd geweten wat eraan kwam. Toch bleef handelen uit, verpakt als redelijkheid, voorzichtigheid en diplomatie. Lafheid dus, niet uit onwetendheid, maar uit keuze. Dit is geen mislukte voorspelling. Dit is een les in timing. Ik keek naar het podium, terwijl achter de schermen het decor al werd afgebroken.Het liberalisme is niet in gevaar. Het is op. En in dat vacuüm groeien geen nuance en geen redelijkheid, maar macht zonder schaamte. Trump is geen afwijking, maar een symptoom.

Hoi!  Ik ben Lotte van Zomeren. In deze serie laat ik je meekijken in mijn leven als neurodivergente, biseksuele, polyamoreuze vrouw. Zin om wat taboes te doorbreken? Ik ook, dus hier gaan we! Lotte! We gaan donderdag iets leuks doen! Ik houd lachend mijn telefoon een beetje van mijn oor. Het volume van de stem van Isa gaat, gelijkwaardig aan haar enthousiasme, omhoog zeg. Of er misschien al iets in mijn agenda staat, lijkt voor Isa ook totaal niet relevant op dit moment. Lot, we gaan naar een poly-avond!

Wie TikTok de afgelopen week heeft gevolgd, heeft dit verhaal voorbij zien komen. En wie het gemist heeft, liep niet alleen een rel mis, maar een gesprek dat zich onverwacht vastzette in de hoofden van veel jonge kijkers. Een persoonlijk verhaal, uitgespreid over meerdere video’s, dat begon als liefdesverhaal en eindigde als publieke ontleding van vertrouwen, misleiding en macht.