#IkZwijgNiet
Ook in de jaren tachtig was de tijdgeest deprimerend voor minderheden. Nadat ik als jonge homo in de Leidsestraat in Amsterdam in elkaar was geslagen, werd ik vrijwilliger voor het COC. Ik wilde dingen veranderen, bijdragen aan rijkere verhalen voor de toekomst. Juist als minderheid moeten we onze eigen kronieken creëren, wist ik. Verhalen van vroeger, verhalen over de toekomst, verhalen van nú. Boze, romantische, verdrietige, blije en eigenzinnige teksten, voor en door de LHBTIQ+ gemeenschap.
Als queer oudere maak ik me opnieuw druk over de tijdgeest. Op dit moment staan vooral trans personen in de vuurlinie van de tijdgeest. Ik schreef er een roman over. Daarin pikt een oudere trans vrouw het niet om ingesnoerd te worden door een onwillige samenleving; ze besluit in actie te komen. Omdat ouderen jongeren op weg kunnen helpen, door verhalen door te geven, bescherming te bieden en zichtbaar zaken aan te pakken.
We hebben feest en strijd nodig, harde en zachte actie, van jongeren én ouderen. Als ze ons minder zichtbaar willen hebben, stel ik voor dat we zichtbaarder dan ooit de straten, pleinen en boten oprennen, vrolijk feesten en stevig actievoeren. En vooral samen schitteren in diversiteit.
*
Reactie plaatsen
Reacties