#IkZwijgNiet
Als beeldend kunstenaar, politicus en officier bij Defensie beweeg ik me dagelijks in totaal verschillende werelden. Wat ze helaas met elkaar gemeen hebben, is dat ik er nog elk jaar word geconfronteerd met discriminatie.
Of het nu gaat om een commandant die mijn identiteit liever onzichtbaar houdt op de werkvloer, of een collega die mij recht in mijn gezicht vertelt dat ik vanwege mijn homoseksualiteit nooit bij hem thuis welkom zal zijn: de uitsluiting is tastbaar.
In mijn fotografische werk zoek ik de grenzen op van kwetsbaarheid en de rauwe menselijke realiteit om verbinding te maken. In de praktijk ervaar ik hoe die kwetsbaarheid nog te vaak tegen je wordt gebruikt. Keer op keer wordt er subtiel of expliciet van je gevraagd om je aan te passen, om een deel van jezelf weg te cijferen voor het zogenaamde comfort van de groep.
Zwijgen beschermt de status quo, maar het beschadigt de mens daaronder. Ik heb geleerd dat stilblijven simpelweg geen optie meer is. Echte verandering en een veilige omgeving ontstaan pas wanneer we de moed hebben om dit ongemak en deze misstanden recht in de ogen te kijken en openlijk te benoemen.
Wat mensen niet zien, kunnen ze immers nooit leren accepteren. Juist in een tijd waarin anderen proberen je zichtbaarheid te ontnemen en je tot stilte te manen, vergt het uitspreken van steun moed, kracht en leiderschap.
Door bewust positie in te nemen binnen al mijn vakgebieden, wil ik een bondgenoot zijn voor iedereen die zich nog niet kan of durft uit te spreken.
Samen doorbreken we de patronen van uitsluiting en maken we ruimte voor een cultuur waarin gelijkwaardigheid de absolute norm is.
Arjan Spannenburg
*
Reactie plaatsen
Reacties