Kirsten Visser

#IkZwijgNiet

De zomer en herfst van 2014 was erg nat. Tenminste, bij mij. In november dat jaar zou mijn dochter 13 jaar worden en vanaf die dag zou ze verder door het leven gaan als mijn zoon. Die zomer en herfst was nat, omdat ik intens verdriet voelde om het verlies van mijn dochter. Lang heb ik geworsteld met dit verdriet. Ik merkte dat verdriet op weinig begrip kan rekenen als het niet rationeel te maken is voor anderen. En dat kon ik niet. Ik hield van mijn kind. Ook als jongen. En mijn kind leefde en was gezond. Dus hoezo zoveel verdriet? Toen ik zwanger was, maakte het mij ook niet uit wat voor geslacht mijn kind had. Bij iedereen met wie ik hierover sprak, voelde ik een verplichting om wel gelijk te zeggen dat ik echt mijn kind steunde in zijn transitie en dat ik zielsveel van hem houd.

De ouders van transgender kinderen die ik toen kende, waren allemaal in een soort hoera-stemming. Alsof het hebben van een transgender kind een enorme eer was. Ofzo. Ik sprak mij uit over mijn gevoelens en vond weinig begrip. En zo werd ik de eerste ouder die online en in de media zich uitsprak over het verdriet dat ik heb gevoeld. Ook ik dacht lang dat ik de enige was. Dat denken maakt je eenzaam. Inmiddels weet ik, en heel veel ouders met mij, dat we niet alleen zijn. En er is niets mis met ons. Wij voelen dit juist omdat we van ons kind houden.

Gaandeweg ben ik, met toestemming van mijn transgender zoon, mij gaan uitspreken over ons verhaal. Om het abstracte verhaal van transgender kinderen een gezicht te geven. Onmisbaar bij de acceptatie van transpersonen. Dus nee, #IkZwijgNiet. Omdat je altijd iemand helpt als je je uitspreekt.

Kirsten Visser
Transparents

*