#IkZwijgNiet
Toen mijn dochter werd geboren, werd ze bestempeld als jongen.
Maar al snel werd duidelijk, dit hokje paste haar niet.
Opgroeien in een lichaam en een wereld die niet aansluiten bij wie je bent, dat laat sporen na.
Niet alleen door de innerlijke worsteling, maar ook door wat anderen opleggen.
Door verwachtingen.
Door uitsluiting.
Door woorden en geweld die iemand reduceren tot een discussie in plaats van een mens.
En toch is genderdiversiteit niets nieuws.
Door de geschiedenis heen en wereldwijd bestaan mensen die buiten het binaire denken leven.
Van de hijra in India tot de muxe in Mexico, van de Bugis in Indonesië tot Two-Spirit personen binnen inheemse culturen in Noord-Amerika.
´Normaal´ betekent vaak, wat de meerderheid gewend is.
Maar menselijkheid past niet in één mal.
Mijn dochter leert mij iedere dag wat moed is.
Wat het betekent om jezelf te blijven in een wereld die je liever anders ziet.
En hoeveel kracht er schuilt in kwetsbaarheid.
Transgender zijn betekent vandaag nog te vaak, jezelf moeten uitleggen, verdedigen, wachten op begrip en omgaan met pijn die je niet zelf veroorzaakt hebt.
Daarom zwijg ik niet.
Niet wanneer mensen ontmenselijkt worden.
Niet wanneer haat luider klinkt dan empathie.
Niet wanneer jongeren het gevoel krijgen dat ze er niet mogen zijn.
*
Reactie plaatsen
Reacties