Jenny Rozema

#IkZwijgNiet

Ik ben nooit heel goed geweest in zwijgen. In dit soort gevallen is dat misschien maar goed ook, want hoe kan ik stil blijven als zoveel mensen nog steeds delen van zichzelf moeten verzwijgen of onderdrukken? Als zoveel mensen elke dag te maken krijgen met discriminatie, haat en erger? Als discriminatie en haat jegens lhbtqia+ mensen zelfs al jaren toenemen?

Ik hoor wel eens mensen praten over de “stille meerderheid” die dit zou afkeuren. Maar als we echt willen dat lhbtqia+ mensen “gewoon zichzelf kunnen zijn” zoals zo vaak wordt gezegd, dan moet die zogenaamde stille meerderheid ook eindelijk hun mond gaan opentrekken. Dan moeten we ons állemaal glashelder en fundamenteel uitspreken tegen elke vorm van haat, discriminatie, onderdrukking en geweld jegens lhbtqia+ mensen. Wat zeg ik: jegens álle gemarginaliseerde groepen. Hoe anders komt er ooit verandering?

Ik ben zelf transgender. Sinds ik openlijk als vrouw(elijk) door het leven ga – als mijn echte ik – ben ik gelukkiger en zelfverzekerder geworden dan ik ooit ben geweest. Mijn leven is zoveel rijker geworden. Dat kan niemand ooit van me afnemen. Dat gun ik iedereen, en daar wil ik me ook voor inzetten.

Voor alle lhbtqia+ mensen die zich eenzaam en uitgesloten voelen: weet dat er mensen zijn die altijd achter je en naast je staan. Zelfs als jullie elkaar nog niet kennen, staan ze achter je. Wij staan achter je. En er zijn vele gemeenschappen en plekken waar je meer dan welkom bent. Sterker nog: je bent gewenst.

Zolang er nog mensen zijn die niet vrij, veilig, gelukkig en gesteund hun leven kunnen leven als hun ware zelf, zullen wij niet zwijgen. Wij blijven ons uitspreken. Wij blijven strijden.

*