#IkZwijgNiet
In mijn werk als Regenboogambassadeur zie ik dagelijks dat inclusie uiteindelijk niet wordt bepaald door woorden alleen, maar door gedrag.
Door hoe mensen reageren wanneer iemand wordt buitengesloten.
Door de vraag of een docent ingrijpt.
Door een bestuurder die sociale veiligheid niet wegrelativeert.
Door een sportclub die zichtbaar maakt dat iedereen welkom is.
Door inwoners die naast iemand gaan staan wanneer diegene zich alleen voelt.
Veel lhbti+ personen hebben geleerd zichzelf kleiner te maken om conflicten, afwijzing of onveiligheid te voorkomen. Soms uit angst. Soms uit ervaring. Stilte wordt dan een vorm van bescherming. Maar echte inclusie ontstaat wanneer anderen die stilte helpen doorbreken. Wanneer mensen laten zien: je hoeft jezelf hier niet te verbergen. Dat hoeft niet altijd groots of activistisch te zijn. Soms zit het juist in kleine momenten van erkenning, steun of zichtbaarheid. In iemand die wél iets zegt. Wél ingrijpt. Wél naast een ander gaat staan.
Daarom geloof ik dat inclusie uiteindelijk gedrag is.
En daarom zwijg ik niet.
*
Reactie plaatsen
Reacties