Mädi Cleerdin

#IkZwijgNiet

Leven en laten leven is altijd al mijn levensmotto geweest. Opkomen voor diegenen die in de maatschappij moeite hebben om geaccepteerd te worden omdat ze anders zijn en niet in een hokje passen of juist wel, voor diegenen die buiten de boot vallen om wat voor reden dan ook. Dat heb ik altijd al gedaan ook in mijn gemeenteraadswerk. Niet wetende dat ik ooit zélf diegene zou zijn waar ik altijd  voor in de bres ben gesprongen en voor opkwam.

Ik ben nog altijd dezelfde Mädi, voel me echt niet anders dan toen ik nog met een man getrouwd was en tóch is alles anders geworden sinds ik met een vrouw ben. Het begon al toen ik, na een periode van uitstellen en vooruitschuiven, eindelijk aan mijn moeder vertelde : “Ik ben verliefd op een vrouw”. Nou, dat kwam binnen. Mijn moeder heeft in haar jeugd ervaren hoe pijnlijk en moeilijk het was toen het duidelijk werd dat haar eigen broer op mannen viel. Het was zelfs zo erg dat er in het Katholieke gezin niet over gesproken werd, zijn homoseksualiteit werd compleet doodgezwegen. Pas na zijn overlijden kon mijn moeder er met mij over  praten.

Ik was in de veronderstelling dat mijn moeder er moeite mee had voor de buitenwereld, mijn eigen dochter is verliefd op een vrouw, wat zullen ze daar wel niet van vinden.  Vond het moeilijk en jammer omdat mijn moeder niet postitief reageerde en blijkbaar erge moeite had met mijn verliefdheid. Het voelde voor mij alsof ik door mijn verliefdheid niet werd geaccepteerd. Het heeft een hele tijd geduurd voordat mijn moeder uiteindelijk met haar vriendinnen erover kon praten. Pas veel later, begreep ik dat ze mij had willen beschermen tegen de nare reacties van de buitenwereld.

Ik betrapte mezelf erop dat ik terughoudend was om aan mijn eigen fractieleden te vertellen  met een vrouw samen te zijn. Dat had ik van mezelf niet verwacht, maar toch gebeurde het. Ik nam me telkens voor het te vertellen, toch deed ik het pas veel later. .

Ook het hand in hand kunnen lopen is niet altijd vanzelfsprekend. Toen ik nog samen met mijn man hand in hand liep was dat wél vanzelfsprekend en nooit een probleem geweest. Samen met mijn vrouw zijn we ervan bewust in welke stad of dorp we lopen, voelt het veilig genoeg of niet. In ons eigen dorp Rottevalle is hand in hand lopen  geen enkel probleem.

We zijn in het bijzijn van onze kinderen op Schiermonnikoog getrouwd. Helaas zonder onze moeders omdat dat toen nog te gevoelig lag.

Gelukkig hebben onze beide moeders ons samenzijn uiteindelijk volledig omarmd.

Ik gun het iedereen om zichzelf te kunnen zijn!

*