#IkZwijgNiet
In januari werd ik tijdens een wandeling aangevallen door twee jongens die mij probeerden neer te steken. Omdat ik zichtbaar ben. Omdat ik transgender ben. Omdat sommigen blijkbaar vinden dat iemand zoals ik minder bestaansrecht heeft.
Sinds die dag is er iets veranderd. Ik kijk vaker om me heen. Ik denk na voordat ik hand in hand loop. Ik vraag me soms af of zichtbaar zijn het allemaal nog waard is. Mensen zien vaak het activisme en de uitgesproken mening, maar niet altijd de spanning en de angst die daaronder zitten. De momenten waarop ik eigenlijk gewoon in veiligheid en met rust gelaten wil worden.
Toch zwijg ik niet.
Ik weet namelijk hoe belangrijk zichtbaarheid is. Ik weet hoe het voelt om jong te zijn en niemand te zien die op jou lijkt. Om te denken dat je de enige bent en dat er geen plek voor jou bestaat.
Juist daarom blijf ik praten. Voor die jongen die gepest wordt omdat hij anders is. Voor dat trans meisje dat nog niet hardop durft te zeggen wie ze is. Voor iedereen die zichzelf kleiner maakt om veilig te blijven.
Ik wil niet dat angst wint. Ik wil niet dat geweld ervoor zorgt dat we verdwijnen, stiller worden of onszelf verstoppen. Dus ook al ben ik soms bang, en ook al doet het pijn: ik blijf mezelf laten zien en ik blijf ruimte innemen.
Steph Sikkens
Docent, spreker, adviseur en trainer
*
Reactie plaatsen
Reacties