De naakte waarheid
Als vrouw vond ik de sauna eigenlijk al erg ingewikkeld. Mijn lichaam en ik waren geen vrienden. Elk klein “vetrandje”, elke pukkel of elke vorm die mij niet aanstond, was een reden om mijn lichaam te verbergen of mijn kleding aan te passen. Veel vrouwen om me heen hadden dezelfde struggle, dus ik zocht er destijds niets achter. Iedereen had dit toch wel eens, of zelfs vaker dan dat toch? Achteraf gezien voel en zie ik dat dit niet met gewone onzekerheid te maken had, maar met een diepgewortelde worsteling rondom mijn genderidentiteit.
Mijn angst voor blootheid was nog vele malen groter dan die van de gemiddelde vrouw met mijn postuur. Na veel twijfelen stapte ik een jaar of acht geleden, als vrouw, voor het eerst een sauna binnen. Heerlijk vond ik het uiteindelijk. Mijn borsten vond ik wel een ding, maar de rest was prima.
En toen, acht jaar later. Inmiddels ruim drie jaar in transitie en word ik 99% van de tijd gezien als man. En dan… BLOOT in de sauna?! Ik wilde zo graag, maar ik durfde simpelweg niet. Een man met een vulva?! Nee, ik had geen zin in gedoe. Geen zin in priemende blikken of in gesprekken die mijn dysforie direct zouden aanwakkeren. Ik had geen zin om met wat dan ook te moeten dealen in zo’n kwetsbare situatie. Maar de wens was groter dan de angst. Dus gewapend met goede moed, hoop en daadkracht (en een grote handdoek) stapte ik toch de drempel over.
Daar stond ik dan. Het moment dat de handdoek afgaat en je de warmte in stapt, voelt alsof je een schild afwerpt. De kijkers waren er direct; blikken die lang, heel erg lang bleven hangen. Sommige vragend en onderzoekend, andere oordelend. Soms zag en hoorde ik een klein giecheltje, en soms kreeg ik juist een liefdevolle glimlach. Ik zag ze allemaal, maar tot mijn eigen verbazing voelde ik de dysforie niet. De angst dat mijn lichaam niet zou kloppen bij wie ik ben, bleek ongegrond. Spanning was er soms wel, maar ik voelde bovenal bevrijding. In die naakte omgeving, waar elk lichaam imperfect is, vond ik rust. Ik heb intens genoten.
De volgende keer zal ik ongetwijfeld weer tegen dezelfde drempels aanlopen, maar ik ga zéker weer. Want ook ik mag bestaan en ruimte innemen. Ook bloot, als man met een vulva in de sauna.
*
Steph Sikkens
Steph is spreker, docent en oprichter van Buitengewoon Inclusief. Hij werkt aan inclusief en mensgericht onderwijs, met scherpte voor normdenken, taal en macht. In lezingen, workshops en teksten verbindt hij persoonlijke ervaring met maatschappelijke vraagstukken.
Reactie plaatsen
Reacties