Soms leef je het leven…
Soms leef je het leven. En soms leeft het leven jou.
Op dit moment zit ik in die tweede fase. Dat is ook de reden van mijn tijdelijke radiostilte. Ik word geleefd. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat sta ik in een soort overlevingsstand. Gewoon doorgaan. Niet te veel nadenken. Gewoon dóén.
Mijn zwangere dochter houdt het ondertussen ook lekker spannend.
Naast het feit dat de baby had bedacht om in een stuitligging te gaan liggen – wat eigenlijk ook wel weer prachtig bij haar past, want volgens mij is ze al bijna negen maanden tegendraads – besloot mijn dochter óók nog even te verhuizen.
En begrijp me niet verkeerd: ik snap het helemaal. Het huis waar ze woonde was niet ideaal voor een baby en deze woning kwam precies op haar pad. Zo’n kans laat je niet lopen.
Alleen… het moment was eerlijk gezegd verre van ideaal.
Op het moment dat ik dit schrijf is de bevalling nog maar een week verwijderd. Dat betekende dus dat we in een paar weken tijd een compleet huis moesten omtoveren tot een warm thuis. Alles moest af voordat de kleine zich zou melden.
En geloof me… de druk lag hoog bij deze moeder.
Je gunt je kind een mooi huis. Maar nog veel liever gun je haar rust. Een plek waar ze na de bevalling alleen nog maar hoeft te genieten van haar baby. Geen dozen. Geen onafgemaakte klusjes. Geen stress.
Dus ging bij mij de knop om.
Gelukkig ben ik handiger dan mensen vaak denken. Ik kan plannen, organiseren én klussen. Vanaf de dag van de sleuteloverdracht lag er een strak schema klaar.
En zo begon operatie: dochter verhuizen.
Mijn partner en ik hebben werkelijk alles op ons genomen. Ik was klusvrouw, planner, binnenhuisarchitect, verhuisbedrijf én moeder van een hoogzwangere dochter die het af en toe ook allemaal niet meer zag zitten.
Serieus, in deze periode heb ik elke rol op me genomen die er bestaat. Op sommige momenten wist ik zelf niet meer welke pet ik op had. Dat voelde af en toe bijna schizofreen.
Maar…
We hebben het gered.
Het huis is af. Echt af. Tot het laatste haakje, plantje en kussentje. Ze is blij. Ze voelt zich senang in haar nieuwe huis. En daarmee is ook mijn moederhart weer een stuk rustiger.
Mijn eigen lichaam denkt daar alleen iets anders over.
Ik loop inmiddels alsof ik zelf hoogzwanger ben. Mijn knieën kraken, mijn rug protesteert en als ik uit een stoel opsta, moet ik eerst even bedenken hoe dat ook alweer moest.
Zoals het er nu uitziet hebben we nog één week om op adem te komen.
Tenminste… als onze kleine dame besluit zich aan de planning te houden.
En eerlijk gezegd…
Na de afgelopen weken durf ik helemaal nergens meer van uit te gaan.
Maar één ding weet ik wel.
Zodra ik straks dat kleine meisje in mijn armen heb, ben ik alle verfspetters, spierpijn, dozen, laminaatplanken en slapeloze nachten weer vergeten.
Want uiteindelijk is dat waar het allemaal om draaide.
Dat zij straks thuiskomt.
Niet zomaar in een huis.
Maar in haar thuis.
*
Marina Veen
Schrijver, moeder, oma en mensenmens. Met haar Molukse roots, een open blik en een flinke dosis nieuwsgierigheid kijkt ze graag naar de wereld om haar heen.
Voor ZIEN schrijft ze onder de titel Gewoon Marina. In haar columns neemt ze je mee in de kleine en grote gebeurtenissen van het dagelijks leven. Met humor, zelfspot en verwondering schrijft ze over alles wat ons mens maakt.
Reactie plaatsen
Reacties