Ongemakkelijke opluchting
Hey liefie… Na deze begroeting valt het weer even stil. Dit is raar. Kom op zeg, wij zijn het! Door het scherm kijken we elkaar aan. Normaalgesproken kletsen we elkaar de oren nog net niet van het hoofd, maar dit voelt even heel ongemakkelijk.
Dus je hebt een leuke man ontmoet? Oké, we duiken er dus gelijk in. Ik moet even schakelen. Het was mijn briljante idee om dit er via app uit te flappen, dus nu moet ik ook maar even doorzetten. Ja, hij heet Thomas en hij is één van de nieuwe managers. Bas fronst. Dat lijkt me nou niet bepaald verstandig Lot.
Eens! Maar is dat waar we het nu over gaan hebben? Ik bedoel…ik heb de huisregels er nog niet op nageslagen, maar ik denk dat echt iedereen snapt dat het niet verstandig is om met je manager te daten. (De motten in mijn buik doen ondertussen een wedstrijd salto’s maken in beperkte ruimte.) Nee lief, dat is zeker niet verstandig. Maar ik heb toch ook niet gezegd dat ik dat van plan ben? Misschien had ik niets moeten zeggen. Bas zucht eens diep. Ik vind het belangrijk dat je alles met me kan delen Lot. Ook de dingen die ik misschien moeilijk vind om te horen.
Aha! Nu komen we ergens. Het feit dat ik onder de indruk (lees: plotseling van mijn stuk gebracht) ben van een andere man, is moeilijk om te horen. Daar moet dit gesprek dus over gaan. Natuurlijk kan ik de ‘maar jij hebt een vrouw-kaart’ spelen nu, maar daarmee doe ik ons tekort. Vertel eens meer lief?
Bas vertelt en ik luister en stel vragen. Zo voelt dit aanvankelijk lastige gesprek, ineens open, liefdevol en veilig. Eigenlijk staan we hier hetzelfde in. We zijn zo vol van elkaar, dat het heel spannend voelt als er, aan welke kant dan ook, nog iemand bij zou komen. Het zou ‘ons’ veranderen. En waarom zou je iets willen veranderen dat zo fantastisch is? Maar toch…
Diep van binnen voel ik heel sterk de behoefte, de drang zelfs, naar vrijheid. Het doet me een beetje denken aan een scene uit Sex and the City. Mijn heldin Carrie date met Aidan en binnen no time wonen ze samen. Geen idee meer hoe dat zo kwam, maar dat is voor nu ook helemaal niet relevant. Elke keer als Carrie thuiskomt, is Aidan daar om te vragen hoe haar dag was. Het benauwt haar en dus creëert ze een plek in huis alleen voor haar. Aidan respecteert dat en geeft haar ruimte. En dus heeft Carrie die plek niet meer nodig.
Nu niet gelijk gaan zuchten dat dit weer een goed voorbeeld is van de grilligheid van de vrouw. Het punt was, dat er aan een behoefte voldaan werd en dat haar partner haar begreep en haar ruimte gaf. Dat was genoeg om de letterlijke ruimte niet meer nodig te hebben. Ik denk dat het voor mij zo ook werkt met polyamorie. Ik ben niet op zoek naar nog een partner en weet ook helemaal niet wat de gevoelens die Thomas losmaakt betekenen. Maar ik wil de vrijheid en ruimte om dat te onderzoeken en erover te delen.
Als ik dit aan Bas uitleg, zie ik dat er iets landt bij hem. Oké Lot, dat is niet meer dan fair. Pak alle ruimte die je nodig hebt en blijf alsjeblieft met me delen. Ook als je het moeilijk vindt? Ja, ook dan. En dan praten we erover. Deal?
De motten zijn uitgespeeld en zijn toe aan een dutje. Zachtjes nemen de vlinders de ruimte over. Ik kan weer diep ademhalen en voel hoe mijn schouders zich ontspannen. Al snel gaat ons gesprek over onze werkdag en onze komende (eerste!) vakantie samen. Ik heb er zo’n zin in!
Tot de volgende!
Liefs,
Lotte
Reactie plaatsen
Reacties