Eindelijk aandacht voor en van Thomas
Over een half uur heb ik een koffiemomentje met Thomas. Volgens de uitnodiging met als doel om elkaar een beetje te leren kennen. Dat is allemaal heel normaal, het zou eerder raar zijn als een nieuwe manager hier geen tijd voor zou maken. Maar door die stomme vlinders en het gesprek met Bas, voelt de afspraak een beetje beladen.
Bas en ik zitten weer stevig op één lijn. Het lukt ons steeds om goed op elkaar af te stemmen en daar ben ik trots op. Ik ben blij dat hij mij de vrijheid geeft die ik nodig heb. Wat Thomas betreft heb ik mij voorgenomen om de vlinders te negeren. Ik weet überhaupt nog niet veel meer dan zijn naam en het feit dat zijn ogen…NEE LOT! Daten met een manager ga je echt niet doen!
En dan zit ik tegenover hem. Shit, hij ruikt ook nog eens heerlijk. Thomas heeft de mouwen van zijn overhemd opgestroopt en zijn boord staat een beetje open. Zijn huid is lekker zongebruind. Hij lacht veel en uitbundig en als hij lacht heeft hij van die rimpeltjes bij zijn ogen. Oh, wat is hij leuk! Thomas steekt lekker voortvarend van wal. Hij vertelt heel kort over zijn eerste week bij onze organisatie en begint dan vragen op mij af te vuren.
Zo Lot, hoe lang ben jij al in dienst? Wat heb je hiervoor gedaan? Heb je nog wensen voor je professionele toekomst? Tot zover prima vragen, al gaat het allemaal wel heel snel. Mijn brein heeft een beetje moeite met dit tempo.
En verder? Wie is Lotte? Verliefd, verloofd, getrouwd? Kinderen? Kinderwens? Hobby’s? Huisdieren? Vertel!
Terwijl ik Thomas in zijn mooie ogen kijk (sorry, het is gewoon niet te doen), voel ik mijn brein op slot gaan. Hij zal het goed bedoelen, maar deze vragen zijn echt niet oké. Waarom doen mensen dit nog steeds? Waarom vraag je iemand die je nog niet kent, gelijk naar diens relatiestatus? Misschien ben ik wel wanhopig op zoek naar liefde of heb ik net een relatie verbroken.
Ik vind het in mijn geval ook echt een lastige vraag. Ik kan natuurlijk zeggen dat ik heel erg verliefd ben, maar dan ben ik gelijk een beetje huiverig voor vervolgvragen. Niet dat ik me ergens voor schaam, maar op dit soort momenten ben ik mij er ineens heel erg van bewust dat mijn manier van relateren, niet echt “de norm” is. Het voelt (nog) niet veilig om dat hier even op tafel te gooien.
Vragen over kinderen of een kinderwens zijn helemaal als wandelen in een mijnenveld. Je ziet aan de buitenkant niet welke persoonlijke ervaringen, teleurstellingen of bewuste keuzes onder de oppervlakte liggen. Dit is terrein dat je alleen met helm en kompas moet betreden volgens mij. Het lijkt erop dat Thomas zich hier helemaal niet van bewust is. Ik beantwoord zijn vragen vrij oppervlakkig. Dat is blijkbaar genoeg, want Thomas gaat lekker achteruithangen in zijn stoel. Wat wil je graag van mij weten Lotte?
Wat zou je graag over jezelf willen delen? Ik zie dat mijn vraag hem verbaasd. Thomas begint een beetje te hakkelen. Jemig Lot, weet ik veel? Een paar minuten later weet ik waar hij hiervoor gewerkt heeft, welke opleiding hij heeft gedaan en dat hij in zijn vrije tijd graag een stuk gaat wandelen. Vrij algemeen en dat is helemaal prima. Toch voelt het ook gelijk een beetje uit balans. Als ik terug ben op kantoor, vraag ik me af waarom ik zijn vragen gewoon beantwoord heb, terwijl ik me daar eigenlijk een beetje onbehagelijk bij voelde?
Terwijl ik mijn computer weer opstart, valt me ineens iets op. De vlinders hebben zich een beetje teruggetrokken. Thomas voelt na dit gesprek meer als een manager en minder als een verleidelijke optie. En dat is eigenlijk wel prima zo.
Tot de volgende!
Liefs,
Lotte
Reactie plaatsen
Reacties