Gewoon Marina | Oma

Het blijft een wonder

Het gebeurt dagelijks. Overal ter wereld. En toch blijft het in mijn ogen een bijzonder en wonderlijk gebeuren. Een zwangerschap.

Afgelopen december kwam mijn jongste dochter met het prachtige nieuws dat ze in verwachting is. Voor mij toch een soort mijlpaal. Niet omdat ik voor de tweede keer oma word, maar omdat dit mijn jongste kind is. Mijn jongste kind die moeder wordt.

Dat maakt mijn moederhart toch een beetje week.

Want hoe oud mijn dochters ook zijn, ergens blijven het altijd mijn meisjes. Ik kijk soms naar ze en vraag me serieus af wanneer dat allemaal gebeurd is. Gisteren zaten ze nog achterin de auto ruzie te maken over wie er aan mijn kant mocht zitten en nu hebben ze huizen, relaties en kinderen.
Ik heb duidelijk ergens een paar jaar gemist.

De afgelopen maanden heeft mijn jongste dochter ongeveer iedere zwangerschapskwaal gehad die er bestaat. Misselijk, moe, emotioneel, slecht slapen, rugpijn en brandend maagzuur. Soms allemaal tegelijk.

Ik weet inmiddels ook niet meer of ik met mijn dochter praat of met haar hormonen.
Maar eerlijk is eerlijk, ze doet het hartstikke goed.

Laatst had ik haar een 3D-echo cadeau gedaan. Dus gingen we met z’n drieën naar de praktijk. Mijn dochter, haar partner en ik.
Nu weten we inmiddels dat mijn kleindochter een bijzonder talent heeft ontwikkeld. Ze verstopt zich namelijk bij iedere echo.

Iedere Keer.

Waar andere baby’s netjes gaan liggen zodat iedereen kan zien hoe schattig ze zijn, denkt deze kleine dame blijkbaar: zoek het lekker uit.
Dus zaten we vol spanning te wachten wat ze deze keer bedacht had.

Nou, ze stelde niet teleur.
Met haar hoofdje lag ze diep tegen de placenta aan gedrukt en voor de zekerheid had ze de navelstreng ook nog even voor haar gezicht gelegd.

Ik zweer het je, als ze de mogelijkheid had gehad, had ze er waarschijnlijk ook nog een dekentje overheen getrokken.
Na veel geduld, draaien, duwen en opnieuw kijken kregen we haar uiteindelijk toch te zien.

En wat had ze het druk.
Want wist je dat een baby in de buik werkelijk overal op kan sabbelen?
De navelstreng.
De placenta.
Alles ging richting mond.
Het mondje ging voortdurend open en dicht. Smakken, sabbelen, happen.

Ik zat ernaar te kijken en dacht alleen maar: meid, je lijkt nu al op je familie.

En toen zagen we haar haar.
Nou ja, haar HAAR.
Niet een paar plukjes.
Geen babydons.
Een complete bos.
We zagen het gewoon recht overeind staan.

Mijn dochter moet nog ongeveer 7 weken en ik vermoed oprecht dat als deze kleine dame straks de wereld komt verblijden met haar aanwezigheid, we direct kunnen beginnen met vlechten.

En nee, dit is geen grap.

Haar moeder werd namelijk geboren met zoveel haar dat ik me destijds serieus heb afgevraagd hoe dat allemaal op dat kleine babyhoofdje paste.

Terwijl ik daar zat te kijken naar dat scherm bedacht ik me opnieuw hoe bijzonder het eigenlijk is.
Dagelijks worden er overal ter wereld kinderen geboren.
Het is de normaalste zaak van de wereld.

Maar op het moment dat je kijkt naar een meisje dat nog veilig verstopt zit in de buik van je eigen dochter, voelt het helemaal niet normaal.
Dan voelt het als een klein wonder.
En misschien is dat wel het mooie.
Dat het, hoe vaak het ook gebeurt, nooit gewoon wordt.

*