Gewoon Marina | Meer dan negentig minuten

Je houdt ervan of je houdt er niet van, maar volgens mij ontkom je er niet aan: het WK.

Het toernooi is inmiddels al ruim een week bezig en normaal gesproken zou ik op dit punt volledig in de WK-modus zitten. Zo iemand die alle standen bijhoudt, precies weet wie er tegen wie moet spelen en tijdens het avondeten ineens begint over doelsaldo’s alsof dat essentiële informatie is voor de rest van het gezin.

Maar dit WK blijkt zelfs voor mij een uitdaging.

De eerste dagen probeerde ik nog alles te kijken. Zoals altijd.
Tot ik ontdekte dat de meeste wedstrijden worden uitgezonden op een tijdstip waarop normale mensen slapen. Nu ben ik best fanatiek als het om voetbal gaat, maar om drie uur ’s nachts met halfopen ogen op de bank zitten terwijl de kat me bezorgd aankijkt, bleek toch minder aantrekkelijk dan ik vooraf had bedacht.

Na twee dagen was ik gesloopt.
Blijkbaar houdt mijn liefde voor voetbal ergens op.

En dan is er nog iets wat dit WK anders maakt.
Normaal gesproken gaat het vooral over voetbal. Over opstellingen, blessures en de vraag waarom de bondscoach nooit gewoon even mijn advies vraagt.
Maar dit keer gaat het ook over politiek, oorlogen en uitsluitingen. Over keuzes die zijn gemaakt. Over discussies waar mensen soms behoorlijk fel in staan. En dat begrijp ik maar tegelijkertijd merk ik ook dat ik soms gewoon naar voetbal wil kijken. Gewoon negentig minuten kijken naar achter een bal aanrennende volwassenen die meer verdienen dan ik ooit zal doen.

Misschien komt het omdat voetbal er bij ons thuis met de paplepel werd ingegoten. Mijn vader was trainer, mijn broer voetbalde en zelfs mijn moeder stond op het veld. Als kind bracht ik heel wat weekenden door langs de lijn, ergens tussen de kleedkamers en een zak chips van de clubkantine.
Op een gegeven moment ging ik zelf ook voetballen.
En eerlijk? Ik vond het geweldig. Niet alleen het spelletje, maar ook alles eromheen. Het teamgevoel, de spanning, de gezelligheid en het gevoel dat je samen ergens voor gaat.

Het zal dan ook niemand verbazen dat een EK of WK bij ons thuis altijd een hele belevenis was. De woonkamer zat vol familie en vrienden. Er stonden hapjes op tafel, er werd luid commentaar gegeven op de scheidsrechter en bij iedere kans vloog ongeveer de halve kamer overeind.

Een overwinning voelde alsof we zelf een rondje over het veld mochten maken. En als Nederland eruit vloog, dan waren we daar gerust nog een paar dagen chagrijnig van.
En natuurlijk droegen we iets oranjes. Mijn moeder had een indrukwekkende verzameling opgebouwd. Van pruiken tot hoeden, van toeters tot complete outfits.

Wilde je subtiel? Dan kon dat.
Wilde je eruitzien alsof je persoonlijk verantwoordelijk was voor de nationale feestvreugde? Dan kon dat ook.

Jarenlang vierden we het voetbal op die manier bij mijn ouders thuis. En ja, ik zeg bewust vieren. Want zo voelde het. Niet alleen als een sporttoernooi, maar als een paar weken vol gezelligheid, tradities en samen zijn.

Inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Nu kijken we de wedstrijden bij ons thuis. Ondanks alle drukte hebben mijn kinderen alweer aangekondigd dat ze zoveel mogelijk wedstrijden hier willen kijken. De logeerbedden worden uitgeklapt, de oranje spullen komen van zolder en ergens hangt ook die vertrouwde toernooiposter weer aan de muur.

Alleen zullen we dit jaar iets selectiever moeten zijn. Sommige wedstrijden zijn het waard om voor op te blijven. Andere kijk ik de volgende ochtend wel terug met een kop thee.

Eigenlijk gaat het voor mij nooit alleen om voetbal. Het gaat over samen juichen. Over discussies waarbij ineens iedereen bondscoach blijkt te zijn. Over herinneringen maken met de mensen om je heen.
Want dat is misschien wel het mooiste van een WK.
Even kijken we met z’n allen naar hetzelfde.
Even hopen we samen.
Even balen we samen.
En even lijkt de wereld een klein beetje minder verdeeld dan normaal.

*