Column | Gewoon Marina

Hallo ZIEN, ik ben Marina

Na een drukke dag lag ik op de bank. Zo'n moment waarop je officieel niks doet, maar ondertussen toch verrassend moe bent van het bestaan.
Toen plopte er een appje binnen van een oud-collega. “Jij bent lekker aan het schrijven. Wil je zoiets ook niet voor ZIEN doen?"

Pardon?
Ik?
Voor ZIEN?

Mijn eerste reactie was een bijzondere mix van trots, lichte paniek en een stemmetje dat direct riep: doe even normaal, jij schrijft gewoon sarcastische stukjes over je leven.
Want ja, ik schrijf graag. Maar laten we de lat ook niet meteen op journalistiek niveau leggen.
Ik schrijf over tuinleed. Kampeerchaos. Mensen die ik ontmoet. Dingen die me opvallen. Het dagelijkse leven, maar dan bekeken door mijn eigen bril.
Met humor. Met zelfspot. En met een bijzonder talent om van iets compleet onbenulligs een heel verhaal te maken.

Dus nieuwsgierig als ik ben, ging ik kijken.
Wat is ZIEN eigenlijk?
En eerlijk? Ik werd er blij van.
Verhalen. Perspectieven. Diversiteit. Ruimte voor mensen om gezien te worden zoals ze zijn.
Dat laatste bleef hangen.

Misschien moet ik mezelf dan ook maar even voorstellen.
Ik ben Marina. Moeder. Oma. Schrijver van verhalen die meestal beginnen met iets heel kleins en onderweg een compleet eigen leven gaan leiden. Ik woon in Groningen, heb Molukse roots en kijk met een gezonde dosis nieuwsgierigheid naar de wereld om me heen.
Ik kan me verwonderen over een gesprek in de supermarkt, een dagje kamperen dat volledig uit de hand loopt of een simpel moment waarop ineens alles op zijn plek lijkt te vallen. En voor ik het weet heb ik er een verhaal van gemaakt.

Want hoewel ik zelf onderdeel ben van die diversiteit — ik heb Molukse roots en mijn liefdesleven past niet altijd netjes binnen de vakjes die anderen graag gebruiken — voel ik niet de behoefte om mezelf in één bepaald hokje te zetten.

Ik ben gewoon Marina.

En juist dát vind ik mooi aan ZIEN.
Dat verschillende achtergronden, ervaringen en perspectieven er mogen zijn. Soms heel zichtbaar. Soms gewoon tussen de regels door.
Dat je gewoon mens mag zijn ongeacht je “label”.

Dus nee, verwacht van mij geen zware analyses of ingewikkelde maatschappelijke verhandelingen.
Verwacht vooral verhalen. Over het leven zoals het zich aandient. Over dingen die misgaan. Dingen die ontroeren. Dingen waar we om kunnen lachen. En soms misschien ook dingen die aan het denken zetten, want herkenning zit niet alleen in grote gebeurtenissen.
Soms zit die juist in iets heel kleins. Een ongemakkelijk moment. Een mislukte kampeeractie. Een gesprek. Een herinnering. Een inzicht dat pas komt als je allang op de bank ligt.

Dus toen dacht ik:
Weet je wat? Misschien hoef ik helemaal geen ingewikkeld antwoord te bedenken op Floors vraag.
Misschien is dit het antwoord. En tegelijkertijd mijn eerste column.

Op de vraag: "Wil je schrijven voor ZIEN?" Is mijn antwoord blijkbaar:

Ja.

Ik ben Marina.
En ik heb verhalen te vertellen.
Floor ziet het blijkbaar al.
Ik begin het inmiddels stiekem ook te zien.

Maar nu ben ik benieuwd.
ZIEN jullie het ook?

*