Lotte van Zomeren | Deel 12

Duizend vlinders

Ik voel een zacht strelende hand langs mijn rug, via mijn schouder, over mijn zij… De hand vindt mijn buik, mijn borst. Een warm lichaam kruipt tegen me aan. Warme lippen kussen mijn nek. Droom ik nog?

Nog half in slaap draai ik me naar hem toe. Mijn lichaam reageert op hem alsof het altijd zo was. Bas voelt veilig, vertrouwd en met het risico op oversharing: gewoon ontzettend lekker. Mijn hemel. Dit is echt zeldzaam en overtreft al mijn dromen en verwachtingen. Waar was deze man heel mijn leven?

We hebben dit huisje tot 11:00 uur en we moeten nog ontbijten. Met enige tegenzin verruilen we het bed voor de douche. Ik was even vergeten hoe heerlijk het is om samen te douchen. Ja, ik hoor je roepen: maar dan staat er altijd iemand in de kou! Nee hoor, kwestie van lekker tegen elkaar aan blijven plakken. Dan komt het helemaal goed.

We ontbijten in de tuin. Het is laat in de herfst, maar de natuur lijkt helemaal mee te gaan in onze heerlijke energie. De zon schijnt lekker, de lucht is mooi blauw en de vogeltjes zingen. De enige wolken die ik zie zijn roze. Na het ontbijt ruimen we samen het huisje op. We gooien onze tassen in onze auto’s en gaan lekker wandelen. Als vanzelf vinden onze handen elkaar. We wandelen in een fijn ritme van lopen, zoenen, lopen, zoenen. Klef en Bef on tour zeg maar.

We zijn niet de enigen die door de zon naar buiten zijn gelokt. Het is druk op de hei. Ik vraag me af wat mensen denken als ze ons zien. Een stel verliefde pubers van middelbare leeftijd? Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Wat? Bas kijkt me met een even grote glimlach aan. Niets lief, ik ben gewoon heel happy.

We wandelen verder en mijn hoofd dwaalt even af. Is dit echt? Of loop ik hier gewoon een beetje dom te grijnzen door het chemisch orkest van fijne stofjes dat tegelijk inzet in mijn brein? Dopamine, noradrenaline, fenylethylamine, oxytocine. Ik denk dat al die leukerds in zeer grote mate aanwezig zijn op dit moment. Bas trekt me iets dichter tegen hem aan. Als we lopen kan ik mijn hoofd precies op zijn schouder leggen. We passen. En dat is heel echt.

We zoeken een fijn plekje op een terras. Terwijl we op onze lunch wachten, blijven onze vingers met elkaar verstrengeld. Ze voelen en strelen. We willen elkaar dichtbij hebben, aanraken. Op een vol terras is dit zo’n beetje de enige respectabele manier om aan die behoefte te voldoen.

Hoe vaak denk je dat we elkaar kunnen zien? Ik voel een beetje spanning in mijn buik als ik deze vraag stel. Als het aan mij ligt, wil ik heel veel meer Bas. Onze situatie vraagt om goede en duidelijke afstemming. Met elkaar, maar ook met zijn vrouw en haar vriend. En dan is er nog de afstand (thanks again, Tinder). Zijn antwoord stelt me gelijk gerust. Hij wil ook veel meer van mij. Voor nu moet één keer per maand een weekend wel lukken.

Onze lunch wordt geserveerd. We proosten op het leven en de liefde. Dan krijgt Bas een berichtje van zijn vrouw. Of we het leuk hebben? Ik vind dit zo bijzonder! Dit kan dus gewoon. Wat heerlijk lief(de). De wandeling terug naar onze auto’s voelt een beetje dubbel. Ik ben toe aan een moment voor mezelf om alles even te laten bezinken. Maar ik ben er nog niet aan toe om hem los te laten. Toch komt dat moment nu heel snel.

Het is een goed uur rijden naar huis. Onderweg wacht ik op het gevoel van paniek, waardoor ik eerder op de bank bij de psycholoog belandde. In plaats van paniek, voel ik rust, geluk en 1000 vlinders. Als ik thuiskom, hoor ik een berichtje binnenkomen. Ik mis je. Mijn hele wezen reageert met een steek van verlangen. Ik mis jou ook schat. Nu al.

Tot de volgende!

Liefs,

Lotte

*