En dan stuiteren we zo de herfst in
Ik zou willen zeggen dat alle onrust inmiddels weer plaatsgemaakt heeft voor roze, fluffy wolken. Of dat ik weer helemaal mijn sprankelende, blije zelf ben (lees: weer rondstuiter als een uitgelaten kleuter na drie ijsjes en een handvol kauwgomballen). Maar ik houd niet van doen alsof. De zomer was heerlijk, maar nu is het herfst. Buiten en in mijn hoofd.
De vakantie met Roos was zalig. We hebben alleen gedaan waar we zin in hadden. En dat was heel veel. Twee ADHD-ers on tour met een oud campertje in de bergen. Dat is zo chaotisch en hilarisch als het klinkt. Het mag een wonder heten dat we het er levend vanaf hebben gebracht.
Het was fijn om even in de vakantie-bubbel te leven. De letterlijke afstand van het dagelijkse deed me goed. Het was alsof er ook even een ander gewicht hing aan missen. Het is namelijk heel logisch om een partner te missen als je je allebei in een ander land bevindt. Daar hoef je dan ook verder niet over na te denken. Het is.
Inmiddels ligt de vakantie al weken achter ons. Ik ben weer hard aan het werk en dat vraagt even buitensporig veel energie. Bas werkt ook hard. Daarnaast is de energie van de wereld zwaar. Homo-acceptatie is het woord van de dag (and not in a good way) en vrouwen zijn nergens veilig. En ondertussen weet ik nog steeds niet zo goed…
Ik weet eigenlijk helemaal niets. Ga ik nog op zoek naar een nieuw huis of blijf ik waar ik ben? Is het tijd voor ander werk of weer een nieuwe opleiding? En dan de liefde. Wat kan ik wensen of vragen? Hoe weet ik wat ik wil, als de optie het te willen er niet is?
Die moet ik misschien even uitleggen. Voor mijn vakantie vertelde ik je over mijn meltdown bij Isa (ik weet dat je meer wil weten over dat gefladder, maar ook daar heb ik even geen ruimte voor, dus focus!). Natuurlijk heb ik alles met Bas besproken en hij heeft mijn wens voor meer samen gehoord. En we weten allebei dat ons samen zijn beperkingen heeft.
Dat Bas mij hoort en begrijpt, geeft mij de ruimte waar ik altijd zo’n behoefte aan heb (gehad). Maar ik heb geen idee hoe ik die ruimte in zou willen vullen. Want eigenlijk wil ik vooral meer met Bas ontdekken, voordat ik kan bepalen hoe die ruimte er precies uitziet en wat er in die ruimte past.
Als iemand dit allemaal aan mij zou voorleggen, dan zou mijn advies zijn: go with the flow. Kijk maar waar het leven je heen voert. Werk maar eens niet zo hard. Het leven wijst je de weg, maar je moet wel voldoende stil staan om de aanwijzingen op te merken. Maar ik ben dus echt waardeloos in stilstaan. En dus blijf ik bezig, terwijl ik het idee heb dat ik precies nergens heen ga. Zo sta ik dus steeds bewegend stil… Wauw. Diep.
Als je het tot zover nog snapt, reageer dan even op dit verhaal, want ik wil het zelf ook heel graag snappen. En geen zorgen hoor. De herfst gaat weer voorbij.
Tot de volgende!
Liefs,
Lotte
Reactie plaatsen
Reacties