Column | Homoacceptatie

Je staat voor de hagelslag!

Zaterdagochtend, Albert Heijn. Mijn vriendin en ik staan bij de jam. We zijn allebei van de aardbeien, maar ik wil de grove, zij zonder stukjes. We overleggen, we zuchten, we nemen allebei een pot. Doen we in het dagelijks leven immers ook. Achter ons staat een man met een mandje die eruitziet alsof ie zich afvraagt of wij hier nog lang blijven staan. Hij zal erbij moeten. Dat is het. Spannender wordt het niet.

Ik word nooit uitgescholden. Er wordt niet gefloten, niet gewezen, er vliegt geen bierflesje langs mijn hoofd. En ik weet eigenlijk niet zo goed waarom niet.

Laat ik me te weinig zien en horen? Moet ik vaker zoenen bij de kassa? Of zijn wij gewoon zo ontzettend saai dat niemand de moeite neemt om over ons te lullen? Twee vrouwen met een pot jam in de dorpsappie. Dat is de roddel niet waard. Daar val je bij in slaap.

Of misschien gebeurt het wel. Misschien kijkt die man met het mandje heel vies, en zie ik het gewoon niet. Omdat ik er zelf anders in sta. Omdat ik allang niet meer om me heen kijk of iemand het wel goedvindt.

En dan zit je lekker met een kop thee dom te scrollen op je telefoon, komt dat woord weer langs. Homoacceptatie. Dan weer in een rapport, of een talkshow, of er was een onderzoek geweest. En ik denk alleen maar: acceptatie door wie dan?

Ik stel me dan een Thea voor. Thea zit achter een bureau met een stempel. Ze heeft een beige vest aan en een mening. Thea bladert door mijn dossier, tuit haar lippen en knikt. Vooruit. Het mag.

Thea, even luisteren.

Het heeft mij zeventwintig jaar therapie en een flinke dosis humor gekost om mezelf überhaupt te accepteren. Zeventwintig jaar. Plus een doos tissues per sessie en een fase met gepermanent haar waar we het niet meer over hebben.

Dus nee Thea, ik laat me niet accepteren. Wie denk je dat je bent? Hou je stempel maar. Ik sta hier met mijn vriendin en onze twee potten aardbeienjam, en het enige wat ik van jou nodig heb is dat je even een stapje opzij doet.

Je staat voor de hagelslag.

*