Televisiepresentator, stemacteur, zanger en theaterdier Bart Bosch behoorde in de jaren negentig tot de bekendste gezichten van de Nederlandse televisie. Totdat hij vijftien jaar geleden een hele andere keuze maakte. Ik ben benieuwd naar zijn verhaal en naar de man achter de naam. We hebben vandaag afgesproken in mijn favoriete koffietent.
Tekst: Tess
Foto's: Maureen Quint
Ik heb me al lekker geïnstalleerd met een kop koffie als Bart binnenloopt. Inmiddels is hij 63 jaar, maar hij heeft zeker nog de energieke en jeugdige flair waarmee hij bekend is geworden.
We maken even kort kennis en bestellen iets te drinken. Mijn oog valt op een tatoeage op zijn onderarm. Ik heb dezelfde tatoeage op dezelfde plek. We kletsen wat over de betekenis van dit plaatje en voor we het doorhebben, zitten we al lekker in het interview.
Je schrijft de Lieve Jij-columns, die door veel mensen met plezier gelezen worden. Het zijn berichten aan jezelf, maar het voelt ook als berichten aan de lezers. Vertel eens?
“Ik schrijf de Lieve Jij’s heel graag en vooral heel erg vanuit mezelf. Mijn leven is druk, dus ik vind het fijn om me terug te trekken om te schrijven. In alle rust even zitten en nadenken. De Lieve Jij’s komen dan vaak vanzelf. De ene keer worden ze door veertig mensen gelezen, de andere keer door duizenden. Wonderlijk hè?”
Je hebt onlangs een huis gekocht in Italië. Waarom daar?
“Omdat ik in het begin een rothekel had aan Italië.”
Het klinkt zo droog, dat ik even in de lach schiet. Bart legt uit dat dit komt door een eerste kennismaking met het land die niet echt soepel verliep. Maar inmiddels heeft hij zijn hart verloren aan de mensen en aan het heerlijke eten.
“Mijn vrouw en dochter wezen me op Puglia. Een prachtige streek. Toen we daar door een dorpje liepen, zei mijn vrouw dat ze daar wel een huis zou willen hebben. Nou, dan doen we dat toch? Ik ben erg impulsief en nog dezelfde dag hadden we een huis. Het is geen groot huis op een lap grond met een zwembad of iets dergelijks. Het is wel een huis dat voor mij gelijk al heel veel warmte uitstraalde, ik kwam er gelijk thuis. Italië beleef je het beste tussen de locals, dus wij zitten mooi zo in het dorp. Elke keer als we daar komen voel ik dat dit huis echt voor ons is. Mijn vrouw werkt daar en ik schrijf daar. Het is prachtig!”
Vol trots laat Bart mij wat beelden van in en om zijn huis zien. Het ziet er geweldig uit. De inrichting is verzorgt door zijn vrouw en straalt rust en warmte uit. We wijken een beetje af. Dat is niet erg, maar omwille van de tijd pak ik toch weer even mijn vragen erbij.
Televisiepresentator, stemacteur, zanger en theaterdier. Het zijn verschillende rollen, maar met een aantal raakvlakken. Creativiteit, het vertellen van verhalen. In welke van deze rollen ben je het meest jezelf?
“Ik zoek graag de kwetsbaarheid op. Daarbij vind ik het prettig als ik mensen aan kan kijken en hun reacties ook direct kan ervaren. Dat gaat het makkelijkst in het theater. Die directe interactie vind ik het fijnst en dan ben ik op mijn best.”
Wat gebeurde er vijftien jaar geleden? Je was een bekend gezicht op televisie en ineens besloot je iets heel anders te gaan doen.
“Ik heb veel leuke programma’s gedaan, maar ik miste de inhoud. Dat lag voornamelijk bij mezelf. Ik had de kracht nog niet om eruit te halen wat erin zat. Zo maakte ik bijvoorbeeld een keer een item met iemand die iets over make-up kwam presenteren. Ik had er helemaal niets mee en kon me er ook niet in verplaatsen. Televisie voelde op dat moment niet meer als mijn ding. Terwijl het ooit toch een grote droom was. En dus besloot ik iets heel anders te gaan doen.”
Bart ging samenwerken met Stichting Gilat. Zij verzorgen onder andere interactieve theatervoorstellingen in academische kinderziekenhuizen en medische zorginstellingen.
Wat was jouw rol bij deze stichting?
“De afgelopen jaren heb ik daar theater gemaakt voor kinderen en hun gezinnen die in zware en moeilijke tijden zitten. Met verhalen, muziek en humor kon ik ze even een andere werkelijkheid bieden. De interactie met deze kinderen en hun ouders, hebben mij gevormd tot wie ik nu ben. Ik heb daar zoveel geleerd”
Als je met de kennis van nu terugkijkt, ben je dan op het juiste moment gestopt met televisie maken?
“Ja, voor mij was het een perfect moment. Of ik er verstandig aan heb gedaan is een tweede. Achteraf had ik de zijlijn televisie aan moeten houden. Nu moet ik helemaal opnieuw beginnen.”
Je wil nu dus de stap terug naar televisie maken? Een comeback?
“Ik zie het liever als een nieuw begin. Opnieuw laten zien dat ik er ben, wie ik ben en wat ik kan… dat vind ik mooi. Een nieuw begin is ook de titel van een liedje in de Nederlandse versie van Disney’s Aladdin dat ik ingezongen heb. En het is de titel van mijn nieuwe podcast.”
Over die podcast wil ik zo meer weten, maar eerst ben ik benieuwd waarom Bart zo graag terug wil op televisie?
“Het grote publiek. Ik wil verhalen vertellen. En daar is televisie een prachtig platform voor. Ik weet nog niet in welke vorm of wie mij die kans weer gaat bieden. Het is een prachtig vak en ik zie het als een mooie uitdaging. Er zal echter geen frustratie zijn als het niet lukt. Ik ben een heel gelukkig mens met wat ik allemaal gedaan heb en wat ik nog allemaal ga doen.”
Je bent dus ook bezig met een nieuwe podcast: Een nieuw begin. Is die al te beluisteren?
“Nee, ik ben nu nog bezig met het verzamelen van gasten. Het moeten eerlijke gesprekken worden met mensen die ooit ergens opnieuw zijn begonnen. Dat vind ik de mooiste verhalen. Het format ben ik ook nog niet helemaal uit, maar het wordt absoluut mooi.”
De liefde voor het vertellen van verhalen delen we. Dus ongemerkt dwalen we weer lekker af. Ik denk dat we uren kunnen kletsen, maar als we niet oppassen dan schrijven we een boek in plaats van een interview. Ik heb nog een paar vragen die ik echt wil stellen.
Welke kant van jezelf kennen maar weinig mensen?
“Mijn onzekerheid. Ik ga nooit zelfverzekerd op iets af. Ik durf mezelf wel bloot te geven en houd van eerlijke verhalen. Maar dat ligt ook een beetje aan met wie ik praat. Ik blijf altijd wel een beetje de onzekere. Mijn kinderen wijzen me daar regelmatig op: ‘Kom op pa, schiet eens op! Jij kan dit’. Toch voel ik vaak een drempel. Als ik eenmaal ergens zit, dan valt het ook wel weer weg. Ach, het houdt me in balans.”
Dit antwoord verbaast me. Ik zie een hele zekere persoonlijkheid voor me. Maar dat is dus vooral een professionele houding.
Waar ben je ooit enorm van overtuigd geweest, maar denk je nu heel anders over?
“Ik denk dat ik geleerd heb de mening van een ander aan te horen en te respecteren. Dat is gegroeid. Ik was altijd vrij overtuigd van mijn eigen gelijk en een beetje wars van tips en meningen van anderen. Ik stel me daar nu voor open en dat heeft me echt rijker gemaakt.”
Voor ZIEN ben ik natuurlijk ook nog wel benieuwd hoe jij kijkt naar alle verschillen tussen mensen. Je schreef een mooie Lieve Jij over de Pride, maar ik wil de vraag ook graag aan jou persoonlijk stellen.
“Ik vind vrijheid ontzettend belangrijk. Dat heb ik ook altijd tegen mijn kinderen gezegd: houd van wie je wilt, kies voor wat jij het mooiste vindt en wat jou gelukkig maakt. En dat geldt voor iedereen. De pride vind ik mooi en confronterend tegelijk. Mag je tegenwoordig nog zijn wie je bent, of loop je dan gevaar? Dat vind ik wel eens eng.”
En met die mooie en nuchtere woorden sluiten we dit gesprek af. Na een dikke knuffel gaat Bart weer onderweg naar Amsterdam. Ik blijf nog even zitten. Wat een mooi gesprek was dit. Ik had nog uren met deze man kunnen kletsen. De wens van Bart voor een nieuw televisieprogramma ondersteun ik van harte. Geef deze man alsjeblieft een mooi programma, dan zorgt hij zonder twijfel voor de verhalen!
*
Reactie plaatsen
Reacties