Thomas. Zo heet de man met de mooie, blauwe ogen. Nadat Sanne hem aan mij heeft voorgesteld, heb ik hem niet meer gezien. Waarom denk ik dan nog steeds aan hem? Ik weet echt niets van deze man, behalve het feit dat hij één van onze nieuwe managers is. Geen idee of hij vrijgezel, monogaam, hetero, homo of wat dan ook is. Voor iemand die wars is van hokjes en labeltjes, lijkt het me stiekem ook wel handig als elk mens met een korte productomschrijving geleverd wordt.
(Misschien een kleine QR code ergens aan de binnenkant van de pols ofzo? Dat je iemand de hand schudt, die hand even omdraait en de code scant met je telefoon ofzo. NEE, dat zou zoooo vreselijk zijn. Maar wel makkelijk…)
Ik weet (helaas) uit ervaring dat het überhaupt niet handig is om te daten met iemand van je werk. En al helemaal niet met een leidinggevende. Been there, done that en kan het zeker niet aanraden. Maar jeetje. Toen we elkaar de hand schudde, voelde ik een soort nieuwsgierige energie overspringen. Een klein fladdertje in mijn buik. Zou hij dat ook gemerkt hebben?
Bas en ik zijn nu bijna een jaar samen. Toen wij elkaar leerden kennen, was Tim er natuurlijk ook al. Ik heb toen geconstateerd dat de Tim-vlinders en de Bas-vlinders, prima samen konden fladderen. De Tim-vlinders zijn er zeker nog, maar die doen het even rustig aan. Die liggen lekker ergens te dutten voor op een ander moment. Maar sinds Bas zijn er geen andere vlinders bijgekomen. Saunavrouw heeft een poging gedaan, maar daar was ik volledig blind voor.
(Ja, je mag me hier nog steeds om uitlachen. Doen mijn vrienden en collega’s ook zodra het woord sauna ergens valt.)
Schatje. Bas stuurt een berichtje met alleen dat woord. Dat betekent: geef aandacht. Ik heb net even pauze, dus prima timing voor een momentje met Bas. We appen wat heen en weer over onze werkdag en dan flap ik het er uit. (Ja mensen… ook digitaal ontbreken er nogal eens filters.)
Ik heb een leuke man ontmoet en ik merk dat ik nieuwsgierig ben naar hem.
Bas in aan het typen. En stopt. Bas is aan het typen. En stopt. Bas is heel lang aan het typen. En dan blijft het stil. Ik voel dat mijn maag zich in een indrukwekkende paalsteek vouwt. Is hij boos, verdrietig, teleurgesteld? Jemig Lot, wat ben je weer lomp. Waarom doe je dit nou via WhatsApp? Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Dit soort dingen kan je natuurlijk veel beter face to face doen. Maar dan komt er toch een berichtje binnen.
Lot, je overvalt me en ik weet even niet goed wat ik voel. Ik moet me ook even focussen op mijn werk nu. Kunnen we hier later even op terugkomen? Eind van de middag even videobellen? Ik wil je graag kunnen zien als we het hierover gaan hebben.
Ik lees zijn berichtje een paar keer en probeer er een toon aan te koppelen. Hij stuurt ook geen lieve woordjes, geen kus. Het voelt wat afstandelijk en dat maakt me bang. Shit. Wat gebeurt er allemaal? En dat allemaal door een kort moment met een paar mooie, blauwe ogen. Waar ben ik mee bezig?
Er komt een mailtje binnen. Ik draai mijn bureaustoel naar mijn scherm (als ik nerveus ben ga ik altijd rondjes draaien op mijn stoel) en open mijn mail. De assistente van Thomas heeft een koffiemoment ingepland. Zodat Thomas en ik elkaar een beetje kunnen leren kennen. Dubbele shit…
Tot de volgende!
Liefs,
Lotte
Reactie plaatsen
Reacties