Lotte van Zomeren | Deel 18

Moet dat  nu?

Waarom gaat mijn wekker? Ik ben een paar dagen vrij. Nog half in slaap zoek ik in het donker naar mijn telefoon om dat rotgeluid uit te zetten. Terwijl ik me nukkig omdraai, dringt het ineens tot me door. Hoera! Het is vandaag! Met een ruk zit ik rechtop. Licht aan, uitrekken. Au… er steekt iets in mijn onderbuik. Mijn rug voelt ook naar. Het zal toch verdorie niet.

Bas en ik gaan een weekendje weg samen. We hebben een hotel geboekt in een leuke stad in het midden van het land. Het plan is dat we elkaar met de trein tegemoet reizen. Ik heb hem gemist. Mijn lijf heeft hem gemist. Je gaat me niet vertellen dat ik juist nu ongesteld ga worden toch? Kom op Moeder Natuur, give me a break! Ik ren zo’n beetje de trap af naar de badkamer. Godzijdank ben ik niet ongesteld. Maar volgens mij heb ik wel een dikke blaasontsteking. Are you kidding me?

Een paar dagen geleden heb ik een nieuwe drinkbeker gekocht. Je weet wel… zo’n hele grote met een rietje in een kek kleurtje. Het doel van deze exorbitante aankoop was dat ik eindelijk genoeg zou gaan drinken. Drinkflessen vallen voor neurodivergente types zoals ik in de categorie nieuwe planner, notitieboek enzovoorts. We kopen (veel) spullen in de vaste overtuiging dat we ons leven dan eindelijk wel op orde krijgen. Of voldoende water drinken op een dag.

De afgelopen dagen heb ik de hele dag uit mijn toffe, paarse beker lopen slurpen in de veronderstelling gezond bezig te zijn. En dit is mijn beloning? Ik moet over twee uurtjes in de trein zitten. Snel google ik op blaasontsteking. Als dit niet behandeld wordt, dan kan het echt een probleem worden. Ik google ons hotel en de afstand naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Yes! Mazzel! We zitten op een paar minuten lopen van een ziekenhuis. Maar kan je nog wel lopen met een nierbekkenontsteking?

Kappen nu Lot! Volgens Google ga je sowieso dood, dus houd je hoofd er alsjeblieft even bij? Ik spreek mezelf streng toe en bel de huisarts. Met mijn rolkoffer achter mij aan maak ik een tussenstop bij de praktijk, plas ik in een potje en ren ik via de apotheek naar het station. Ik heb mijn trein gehaald, maar de spanning giert door mijn lijf. Wat als de kuur niet aanslaat en we alsnog op de eerste hulp belanden? Dan is ons hele weekend verpest.

De trein rolt het station binnen. Ik pak mijn spullen bij elkaar en haast me naar buiten. In de stationshal kijk ik zoekend om me heen. Dan zie ik Bas. Met een paar stappen vlieg ik in zijn armen. We zoenen elkaar, lachen, kijken in elkaars ogen… hoor je die violen op de achtergrond? Mijn God, wat heb ik hem gemist. Met een zucht leg ik mijn hoofd op zijn schouder. Ik voel zijn handen over mijn rug wrijven en houd hem nog iets steviger vast. Zoals altijd voelt hij feilloos aan dat ik dit nodig heb. Langzaam zakt de spanning uit mijn lijf en kan ik weer wat dieper ademhalen. Ben je oké? Ja, nu wel.

We zoeken een locker voor onze bagage en gaan op zoek naar een leuke plek om te lunchen. Als we het station uitlopen, begint het te sneeuwen. Bas trekt me dicht tegen zich aan. Midden op straat geeft hij mij een zoen. Gooi die filmmuziek maar weer aan, want volgens mij is ook dit weer een heerlijk zoetsappige scène. We vinden een leuke plek om te lunchen en slenteren wat door de stad. Hoe is het met je buik Lot? Wel blijven drinken hè? Zorgzaam als altijd.

Dan is het eindelijk tijd om te gaan inchecken. We halen onze bagage op en na een kort ritje stopt onze bus bij het ziekenhuis. Het is inderdaad maar een paar minuten lopen naar ons hotel. Ik kan nog net een niet-storen-kaartje aan de deur hangen, voordat Bas mij richting het bed duwt. Ongeduldig trekken we aan elkaars kleren. Uit. Huid op huid. Eindelijk!

 (Ja, ik weet het. Na seks altijd plassen. Geen zorgen, ik denk dat we dat ziekenhuis uiteindelijk toch niet nodig gaan hebben.)

Tot de volgende!

Liefs,

Lotte

*