Foto: Rianne
Vast normaal
Met fluctuerend zelfvertrouwen
stap ik dapperder
dan ooit, toen
je weet wel
in een voor mij
voorheen moeilijker
gemist door kansrijk
pijnlijke momenten van
je hoort hier niet
te vaak gezegd
anders dan
gewoon
je kunt het niet
nog
voorstelbaar hield ik me
vast, ik kan het wel
als normale reactie
op dat alles.
*
Een gesprek over normaliseren; in hoeverre is alle problematiek die mensen ervaren voer voor therapeuten en moeten we niet gewoon een beetje meer naar elkaar omkijken? Of, kunnen we ons soms even rot voelen zonder het direct te moeten oplossen? En moeten we alles wel labelen?
Mogen en kunnen we ook in ongemak zijn zonder daar een oordeel over te vellen?
Dit zijn mooie legitieme vragen want ik voel wel vaker: hoe meer etiketjes, hoe meer we het bijzonder of “anders” maken. Wij creëren een realiteit van “anders zijn” terwijl we allemaal gewoon zijn. We roeien met de riemen die we hebben in het leven wat we leven.
Viktor E. Frankl zei al in zijn Man’s search for Meaning: “Een abnormale reactie op een abnormale situatie is normaal gedrag.”
Vooropgesteld: er zijn zeker voordelen in het creëren van constructen of etiketjes van tsja, het leven; het geeft ons een behapbare, kwantificeerbare wereld. Een veiligheid en overzicht waar we als mens vaak naar zoeken. De valkuil is helaas dat je hierin voorbij kan gaan aan de mens en al diens variabelen.
Een voorbeeld is dat men vanuit liefdevolle bedoelingen zegt: “Als je X hebt (meegemaakt), dan is dat pas echt vreselijk!” Dit plaatst mij, met al mijn etiketjes en meegemaaktheden, gevoelsmatig toch in het hokje “beschadigd”, in dat eenzame “anders zijn”. Overigens, is het dan minder erg als je Y hebt meegemaakt? En wie bepaalt dat?
Het mooie aan die meegemaaktheden is trouwens dat je daar dan ook zelf weer een construct van mag maken; jouw verhaal in mag creëren! Ik zie mezelf inmiddels niet meer als wat ik heb meegemaakt en ik durf zelfs te zeggen dat ik er wijzer van ben geworden. Én het was ook vreselijk en dat mag best wat erkenning af en toe (bij dezen).
Het is er dus beide: ja, we zijn allemaal anders (en gelijkwaardig!) en labels helpen ons overzicht te bewaren én iemands verhaal is diens verhaal, diens normaal.
Ik weet in ieder geval dat ik meer ben dan die etiketjes en als ik mijn meditatie-inzichten toepas weet ik zelfs: we zijn allen één. Niet meer, niet minder.
En dus pleit ik voor het normaliseren van een nieuwsgierige blik, het doorzien dat we allemaal kwetsbaar én krachtig zijn in ons eigen aardige verhaal wat we zelf mogen schrijven (bij dezen).
Vast, we kunnen het wel.
*
Rianne Post-Vlasma
Hoogbegaafd, hoogsensitief, bi/panseksueel, open, mindful en denkt graag na over waar er begrip, veerkracht en liefde te vinden is. We zijn.
Ze dicht en schrijft graag over haar gedachtenkronkels en opvallingen (verzint graag eigen woorden) en ervaringen. Verder is ze student Toegepaste Psychologie, ervaringsdeskundige, moeder van een (vermoedelijk) HB peuter en zoekt ze graag de verbinding op. Allerende doet men.
Reactie plaatsen
Reacties