Lotte van Zomeren | Deel 1 4

Zou het dan nu over zijn?

Weet je nog dat ik zei dat een beetje onrust in een relatie heel normaal is? Als je niet weet waar ik het over heb, lees dan vooral even terug. Ik sta namelijk op het punt om uit te barsten in een volstrekt irrationele, verwarrende tirade over de onafwendbare breuk met Bas. Een beetje context zal je helpen. Of niet, want eerlijk gezegd begrijp ik zelf ook totaal niet wat er nu gebeurt.

Ik check voor de zoveelste keer mijn mobiel. De berichtjes vlogen net nog heen en weer, zoals we eigenlijk elke dag wel samen afsluiten. Ik heb net een foto gestuurd waarop ik normaalgesproken een zeer enthousiaste reactie kan verwachten. Maar het blijft stil. (Hoor je de krekels?)

Ik loop wat onrustig heen en weer. Uiteindelijk kruip ik maar in bed met een boek. Mijn ademhaling zit hoog en mijn borst verkrampt helemaal. De woorden zeggen mij niets, dus gefrustreerd gooi ik mijn boek op mijn nachtkastje. Shit. Hij vindt de foto niet leuk. Misschien is hij niet in de stemming en vindt hij mij dom dat ik dat niet aanvoel. Of misschien wilde hij iets bespreken en heb ik dat gemist. Voor de zoveelste keer pak ik mijn mobiel erbij en lees ik terug. Ligt het aan mij, of stuurde hij vandaag minder vaak een kusje?

Stel je voor dat zijn vrouw zich bedacht heeft. Misschien heeft zij net tegen hem gezegd dat zij toch liever een monogame relatie heeft. En natuurlijk gaat hij daar dan in mee. Ze zijn al zo lang samen. En ze hebben kinderen, een koophuis… daar kan ik natuurlijk helemaal niet tegenop. Ik hoop maar dat hij mij in elk geval laat weten dat het voorbij is. Terwijl mijn hoofd overuren draait en mijn hart langzaam breekt, hoop ik maar dat ik snel in slaap val. Alles om even te ontsnappen aan dit vreselijke gevoel.

Mijn wekker gaat. Ik gris mijn telefoon van mijn nachtkastje en met bonzend hart open ik mijn berichten. Liefje, ik was in slaap gevallen. Wat een prachtige foto. Ik ben zo verliefd op jou. Dit moet ik even tot me door laten dringen. Wij waren toch voorbij? Mijn systeem start een beetje op en langzaam dringt het tot me door. Jemig Lot, wat heb je je nu weer allemaal in je hoofd gehaald. Natuurlijk is het niet voorbij.
Ik voel me best dom. Maar ik herinner me ook iets wat mijn psycholoog mij heeft uitgelegd. Veel mensen met een neurodivergent brein, ervaren ook RSD: rejection sensitive dysphoria. Dit wordt vertaald als afwijzingsgevoelige somberheid. Een intense, emotionele reactie op (vermeende) kritiek of afwijzing. De meeste oorzaken van RSD, gaan vaak terug tot in de kindertijd. Als je in je kindertijd verwaarlozing of afwijzing hebt ervaren, kan je die gevoeligheid nog lang met je meedragen.

Ineens moet ik huilen. De angst was misschien volkomen ongegrond, maar daardoor niet minder echt. Er woont nog zoveel angst, onzekerheid en pijn in mijn lijf. De liefde van Bas voelt echt en warm. Bij hem voel ik me veilig, gezien en gekoesterd. Dat is niet zomaar ineens weg. Mijn hoofd weet dat, mijn hart hoopt dat. Maar ik moet er nog zo aan wennen. Ik droog mijn tranen en stuur hem een berichtje. Ik hoop dat je lekker sliep. En ik ben ook zo verliefd op jou.

(Als je hier iets in herkent, google RSD dan maar eens. Er zijn namelijk veel hulpbronnen beschikbaar als je hiermee worstelt.)

Tot de volgende!

Liefs,

Lotte

*