Eigen foto
Een eerste
indrukwekkend
hoe ik mezelf bewijs
dat ik meer moet zijn
en minder kan dan
dat labeltje
doet denken
in vooruitdravende
vermoeid van te langzaam
sneller dan de rust
over(-) die onderprikkeling door
want weet je
voor oordelen
niets dan begrip
want ze laten me
zie je dat ik
niet anders dan de rest
denk anders
te min, teveel, te te of ongenoeg te zijn
terwijl we allemaal
zijn
wat we voor oordelen al waren;
Onszelf.
*
Vorige week vrijdag mocht ik naar mijn allereerste 'HB-café' van het Instituut Hoogbegaafdheid Volwassenen (IHBV), waar het ging over vooroordelen. Wat was het fijn, verbindend en verademend!
Ik merk dat ik over mezelf nog wel een paar heb: Ik denk bijvoorbeeld dat ik niet genoeg energie heb om hoogbegaafd te zijn. Die zes (oké, soms drie) urige nachten met peuter zijn niet afdoende, ik heb er toch echt liever negen. (Aaneen als het even kan.)
Ook denk ik vaak dat ik door de mand val op het moment dat ik niet alles wat ik ooit in mijn zevenendertigjarige leven geleerd heb stante pede kan reproduceren. Ik voel een diepe onzekerheid en klaarblijkelijk is dat eentje die vele hoogbegaafden delen.
Ik merk wel eens dat dit beeld nog steeds bestaat: die van de ''alleskunner'', de “slimmeluktalleswel”.
En tegelijkertijd wil ik niet té zijn; teveel die ''weettochwelvanheelveel-veel!''-te waardoor ik me toch nog veel inhoud en me aanpas.
Mijn enthousiasme en bevlogenheid houd ik dan maar voor mezelf (en de vele tussenhaakjes die mij helpen om die snelle gedachten daadwerkelijk zoals ik ze hoor en voel op digitaal papier te delen, laat ik dan maar weg (ookal geeft dit wel beter de lading weer van hoe ik denk)).
Dit mijzelf verandersen doe ik gelukkig steeds minder, dus bij deze; een gedicht met een associatief inkijkje van mijn breingangsels. Wat fijn om dit te kunnen en mogen delen!
Want ik weet: we zijn bijzonder gewoon, roeien met de riemen die we (op dit moment!) hebben, we zijn wie we onder, zonder en met al die vooroordelen zijn. We zijn onze zelf.
Nu, in de Week van de Hoogbegaafdheid mag het er even extra zijn, zo voelt het. Er is ruimte voor gesprek, bekendheid en
gewoon,
anders,
jezelf zijn.
Rianne Post-Vlasma
Hoogbegaafd, hoogsensitief, bi/panseksueel, open, mindful en denkt graag na over waar er begrip, veerkracht en liefde te vinden is. We zijn.
Ze dicht en schrijft graag over haar gedachtenkronkels en opvallingen (verzint graag eigen woorden) en ervaringen. Verder is ze student Toegepaste Psychologie, ervaringsdeskundige, moeder van een (vermoedelijk) HB peuter en zoekt ze graag de verbinding op. Allerende doet men.
Reactie plaatsen
Reacties