Special | Zero Discrimination Day

1 maart

Tijdens de BAFTA awards uitreiking van 22 februari 2026, stonden Micheal B. Jordan en Delroy Lindo op het podium om de prijs voor Best Visual Effects uit te reiken. John Davidson , een Tourette-syndroom-activist die in het publiek zat en wiens leven voorbeeld stond voor de film I Swear, had gedurende de avond meerdere keren uitbarstingen (tics) met woorden die als racistische scheldwoord opgevat kunnen worden. Dit gebeurde allemaal precies toen de twee acteurs op het podium waren. Alhoewel Tourette-syndroom in sommige gevallen leiden tot coprolalie (een aandoening waarbij de getroffen personen onvrijwillig vloekwoorden of ongepaste termen laten horen), wordt Davidson door sommigen aan de schandpaal genageld terwijl hij tegelijkertijd ook bijval kreeg van anderen, zoals de presentator Alex Cumming.

Ik heb hier persoonlijk moeite mee door het volgende: Zowel Jordan als Lindo komen amper in beeld in de nasleep van het voorval. Vooral Lindo had aangeven dat hij het jammer vindt dat Davidson geen excuses aanbood. Die mening deel ik deels want ondanks het onvrijwillige karakter van de aandoening is Davidson zich er zeker van bewust dat hij iets kwetsend zei. Die bewustheid betekent dat je zeker je excuses kunt aanbieden. Wat mij ook een onbehagelijke gevoel gaf was de manier waarop de organisatie rondom de Awards reageerde op het incident. Er waren opmerkingen over bijv Palestina en LHBTI die allemaal weg gecensureerd zijn echter werd het N-woord niet gecensureerd. Een verklaring hiervoor van de BBC laat nog steeds op zich wachten.

In de afgelopen 4 jaar merk ik meer en meer op dat de media een zeer groot rol spelen in het normaliseren van discriminatie met ernstige voorvallen als deze tot gevolg. De tactiek lijkt nu om minderheden zoveel mogelijk tegen elkaar uit te spelen om anderen te dwingen om discriminatie als onschuldig te laten overkomen. Het feit dat Davidson er “niks” aan kan doen dat hij scheldwoorden onverwachts gebruikt, vrijwaart hem niet om stil te staan bij de impact van zulke woorden, zodat anderen echt door hebben hoe zwaar het is om dit onvrijwillig te moeten doen, terwijl men dit vaker bewust doet vanwege de normalisatie in de samenleving. Het was een perfecte moment om verbroedering te realiseren tussen de mensen die gediscrimineerd worden vanuit het validisme en de groep die gediscrimineerd wordt vanuit “raciale kenmerken”. Weer een gemiste kans!

Op 1 Maart is het Zero Discrimination day, een dag die draait om: Gelijke waardigheid voor iedereen, het bestrijden van stigmas, inclusie van gemarginaliseerde groepen en begrip voor mensen met medische of neurlogische aandoeningen. Het doel is niet alleen racisme te bestrijden, maar elke vorm van uitsluiting. Ik vind dat het BAFTA Awards incident precies is waar Zero Discrimination day relevant wordt: Wat gebeurt er wanneer het begrip voor mensen met neurologische aandoeningen botst met de bescherming van de menselijke (raciale) waardigheid van anderen? Mensen worden tegen elkaar uitgespeeld in een samenleving waar beide groepen beschermd dienen te worden en de grote grijze massa dient hier bewust van te zijn. De media horen dit soort ethische kwesties ook eerlijk te benaderen, maar ik merk dat deze ethiek vaak ontbreekt in de berichtgeving en de opzet van shows. Wij, ja ook ik als columnist, horen bewust te zijn van onze impact en daar integer op in te spelen, een soort morele gelaagdheid die vaak over het hoofd wordt gezien of regelrecht genegeerd voor clicks, bytes en aandacht. Zero Discrimination day vraagt ons allen om een genuanceerde en inclusieve houding aan te nemen, waarin er begrip is voor alles wat ons anders maakt maar ook alles wat ons gelijkwaardig aan elkaar maakt. We zijn allemaal mensen van vlees en bloed en de aarde is van ons allemaal!

*