Lotte van Zomeren | Deel 11

Er was eens…

Een vrouw die met bonzend hart in haar auto op een parkeerterreintje zat. Oké, dat is flauw. Sprookjes bestaan niet. Bas komt straks niet als prins op het witte paard aanrijden en ik ben zeker geen prinses in nood. Maar goed, ik zit hier dus wel. En ik loop wel degelijk risico. De heerlijke bubbel waar Bas en ik nu al weken in zitten, kan zomaar ineens uiteenspatten.

We hebben lang gewacht op dit moment. Tussen nu en een uur zullen we elkaar voor het eerst in de ogen kijken, elkaar kunnen vasthouden, elkaars geur kunnen opsnuiven. In eerste instantie zouden we ergens gaan wandelen. Daarna misschien een hapje eten. En dan allebei weer naar huis. Een vrij gewone eerste date dus. Maar niets aan ons voelt ‘gewoon’. We gaan gelijk voor een nacht in een schattig huisje aan de rand van een bos.

Isa vindt daar wel wat van. Lot, je bent niet goed! Wat als hij tegenvalt? Wat als die klik er in real life niet is? Tja, dan stap ik in mijn auto en dan rijd ik weer naar huis. Simpel. Ik herinner haar even aan mijn date met Jasper, de verlopen ork met de gele tanden. En aan de “walking away power” die ik daar ontdekte. Het stelt haar slechts matig gerust. Uiteraard heb ik de locatie van ons leuke boshuisje met haar gedeeld.

Ik stap uit en ga op zoek naar het huisje. Het ligt inderdaad prachtig tegen de bosrand. Een groen hekje geeft toegang tot een ruime tuin met een gezellig terras. Ik haal de sleutel uit het kluisje aan de deur (handig!) en ga naar binnen. Bas is nog even onderweg, wat mij de mogelijkheid geeft om het één en ander voor te bereiden. Wijntje in de koeling, boodschappen voor het avondeten op het aanrecht en… kaarsjes bij het bed. Het voelt niet eens raar om dit zo voor te bereiden. Ja, het kan allemaal tegenvallen. Maar het voelt gewoon zo ontzettend goed. Ik verlang echt naar hem.

Pling. Een berichtje: Ik ben er en loop nu naar het huisje. Even voel ik spanning en ik fluister tegen de 1000 vlinders in mijn buik dat het allemaal wel goed komt. Ik loop de tuin in en zie een man langslopen. Dit is Bas niet. Het is een man met twee kleine hondjes. We groeten elkaar en hij loopt door. En dan komt hij aanlopen. Tas over zijn schouder. Hij opent het hekje, komt het pad op en gooit zijn tas neer. Ik ben in een paar seconden bij hem. Zodra ik in die prachtige, bruine ogen kijk, is alles goed. Ik ken jou. We zoenen elkaar alsof hij net terug is van een lange uitzending ofzo. Niets hieraan voelt vreemd of ongemakkelijk.

Ergens registreer ik wel dat iemand een hondje roept. Maar ik verlies mezelf helemaal in deze heerlijke man. Na nog een paar pogingen van de hondeneigenaar om zijn viervoeter weer bij zich te krijgen, hoor ik ineens iemand nadrukkelijk de keel schrapen. Over de schouder van Bas zie ik de man van de twee hondjes. Een beetje schaapachtig zegt hij: Sorry, mijn hondje is jullie huisje ingelopen. Arme man! Die heeft daar minutenlang staan wachten tot wij elkaar los zouden laten. Dit voelt dus wel ongemakkelijk.

Bas grijnst breed en loopt het huisje in. Terwijl hij even rondkijkt, pak ik het kleine monster op en breng het terug naar zijn baasje. Sorry! De man kan er gelukkig om lachen. Ik loop weer naar binnen, recht in de armen van Bas. Het tuinhekje zit nu goed dicht, dus voorlopig zullen we niet gestoord worden. Al zoenend vinden we onze weg naar de slaapkamer.

Sprookjes bestaan niet, maar alles hieraan voelt wonderlijk, magisch. Dus vooruit. Voor deze ene keer sluit ik af met: En ze leefden nog lang en gelukkig!

(God, I really hope so)

Tot de volgende!

Liefs,

Lotte

*