Lotte van Zomeren | Deel 8

Vlinders

Ik voel vlinders in mijn buik. Nee, ik heb nog geen nieuwe match. Er staat nog geen spannende date in mijn agenda. Ik ben vandaag op pad met Roos, mijn dochter. De twijfel die ik nog voelde na de ‘poly-avond in de kerk’, is inmiddels helemaal verdwenen. Ik ben polyamoreus. Wat dat precies allemaal betekent, ben ik nog aan het onderzoeken. Dat onderzoek neem ik heel serieus. Mijn hoofd wil er alles over weten. Mijn hart heeft al dat onderzoek niet nodig. Dat voelt al dat dit is wie ik ben.

Terug naar de vlinders. Geen verliefd gefladder, maar nerveus gekriebel. Roos weet nog niets van mijn poly-avontuur. Nu ik zeker weet dat ik dit wil gaan leven, voelt het goed om het met haar te delen. Het is een beetje als opnieuw uit de kast komen.

De eerste keer dat ik me bewust was van een kast, was op de basisschool. Er was nog geen Week van de Lentekriebels, maar daar trok mijn negenjarige buik zich niets van aan. Die kriebelde er lustig op los. Voor dat knappe jongetje uit Spanje. En voor dat mooie meisje met de donkere ogen. Mijn streng gelovige ouders hadden mij al vroeg voorbereid op alle seksuele gevaren die op de loer zouden kunnen liggen. Ik begreep dus best wat die kriebels in mijn buik betekende. Ik verzweeg ze, in de hoop dat ze vanzelf wel zouden verdwijnen.

Niet dus! Mijn buik werd vanzelf een puberbuik vol kriebels. Voor jongens en voor meisjes. Uiteindelijk kwam ik er op mijn negenentwintigste pas echt openlijk voor uit: ik ben biseksueel. De kast ging open, mijn huwelijk strandde en ik had voor het eerst een relatie met een vrouw. Mijn ouders hebben dit overigens nooit kunnen accepteren, maar dat is een ander verhaal. Heel ongezellig ook, dus dat slaan we lekker over.

Roos is even stil. Achter haar mooie ogen, zie ik de radartjes bijna draaien. Ik weet dat zij al een tijd hoopt op een leuke nieuwe liefde voor haar moeder. Maar liefdes? Dat moet ze even laten bezinken. Ze neemt een slok van haar koffie en zegt: vertel me meer. En dat doe ik. Ik neem haar mee in mijn hele proces. De antwoorden die ik al vond en de vragen die nog hangen. Haar nieuwsgierigheid voelt heel oprecht en ze luistert zorgvuldig.

Jij kan ook nooit een keer normaal doen hè? Gelukkig zie ik de lach bij de woorden. Mam, ik zie een rust in je die ik al een tijd niet zag. Dat maakt me blij. En ik ben heel benieuwd naar waar dit allemaal naartoe gaat. Beloof je wel dat je voorzichtig bent? Natuurlijk lief kind! Als ik een date plan, dan is Isa altijd op de hoogte van alle details. Zij houdt in de gaten of ik veilig ben. Roos knikt tevreden. Cool mam!

Wauw! Ik heb me druk gemaakt om niets. Dit viel reuze mee. Ik gun iedereen zo’n soepele coming out. Hoewel ik eigenlijk heel erg hoop op een tijd dat die hele kast bij het grofvuil belandt en nooit meer terugkomt. Kunnen we dat niet gewoon afspreken met elkaar? Geen kasten meer, geen coming out meer nodig. Alleen maar de vraag: ben je gelukkig (met jouw lief)?

Nog diezelfde avond is er nieuw vlinderpotentieel. Een match met Bas. En ergens in die altijd wat onrustige buik van mij, voel ik iets van verwachting. Dit zou wel eens een hele mooie match kunnen zijn. Duim je voor me?

Tot de volgende!

Liefs,

Lotte