Pien van Wolferen

#IkZwijgNiet

Al van jongs af aan leef ik met een lichamelijke beperking, al dachten mijn ouders dat dit allemaal wel mee zou vallen. Naar mij toe werd het afgedaan als: “Oh dat komt wel goed en ” je kunt nog zoveel wel!...” Maar voor mij viel het helemaal niet mee want ik anders dan mijn leeftijdgenootjes. Ik groeide op met het idee dat ik niet goed genoeg was zoals ik was. Ik begon me steeds meer te voegen naar de wensen van anderen, waardoor ik uiteindelijk vervreemd raakte van mezelf. Ik moest normaal zijn, maar mijn beperking maakte, dat ik anders in het leven stond dan mijn leeftijdgenootjes. Langzaam groeide ook het gevoel in mij dat ik nooit een relatie zou kunnen krijgen, omdat ik het niet waard was en dat niemand zich aan mij zou willen binden.

Op de middelbare school, kreeg iedereen om mij heen een vriendje. Om erbij te horen, verzon ik toen dat ik ook verliefd was op één bepaalde jongen. Hij wist van niks, maar ik kon nu zeggen dat ik verliefd was…Een echte relatie bleef uit en nadat iemand op school aan mij gevraagd had of ik misschien lesbisch was, klapte ik helemaal dicht op dit onderwerp. Des te pijnlijker was het, dat er op school een roddel werd verspreid, dat ik van de vrouwenliefde zou zijn. Ik vond dat heel vervelend, want ik was daar eigenlijk nog helemaal niet klaar voor. De overtuiging dat er nooit iemand op die manier van mij zou kunnen houden, werd steeds sterker. Mijn zelfvertrouwen was erg laag in die tijd en dat werd alleen maar erger nadat ik op mijn Mbo-opleiding het mikpunt werd van onderhuidse pesterijen. Daardoor kwam ik in een hele negatieve spiraal terecht en dacht dat het allemaal aan mij lag.

Een aantal jaar later leerde ik iemand kennen, die wel degelijk van mij hield om wie ik was en dat was een vrouw. Sinds die tijd is er veel met me gebeurd. Naarmate ik ouder werd en een aantal therapieën heb doorlopen, heb ik mezelf langzaam maar zeker weer teruggevonden. Dat was een lange weg van vallen en opstaan vol emoties, die er vroeger niet mochten zijn. Nu kwamen ze naar de oppervlakte en de hardnekkige mantra’s uit het verleden raakten steeds meer naar de achtergrond. Ze zullen nooit helemaal verdwijnen, want ze hebben onuitwisbare sporen getrokken.

Daardoor lukt het me eigenlijk pas sinds een paar jaar om eindelijk mezelf te zijn.

Pien van Wolveren

*