#IkZwijgNiet
Te lang heb ik gezwegen. Ik kwam pas op mijn veertigste uit de kast. Jarenlang was ik een ally, sprak ik voor anderen. Maar voor mezelf bleef ik stil. Ik had mijn eigen gevoel zover weggestopt dat ik zelf niet meer wist dat het bestond.
Ik leefde een leven dat klopte voor de buitenwereld. Twintig jaar samen met een man, een gezin, verantwoordelijkheden, liefde in de vorm die ik toen kende. Het was echt, het was waardevol, en het was een deel van mijn verhaal. Maar diep vanbinnen wist ik dat er ook een ander deel was dat ik nooit durfde te laten bestaan.
Ik ben niet de enige. Er zijn zó veel mensen die lang in de kast blijven. Niet omdat ze niet weten wie ze zijn, maar omdat ze bang zijn voor veroordeling. Bang om iemand teleur te stellen. Bang om iemand pijn te doen. Bang om zichzelf eindelijk serieus te nemen. Bang om teveel te zijn.
Uit de kast komen voelde niet als een explosie, maar als thuiskomen.
Als ademhalen.
Als ruimte.
Ik zwijg niet meer. Dit ben ik. En ik gun het iedereen dit hardop en vol trots te kunnen zeggen.
*
Reactie plaatsen
Reacties