Martijn Kamphorst

#IkZwijgNiet

Ik geloofde als tiener in een sprookje dat me vertelde dat ik eenzamer zou worden, maar bleek nooit alleen te zijn geweest. Om mij heen bevond zich zonder dat ik het wist een familie die baarmoeders en bloedlijnen overstijgt. Vlak voordat ik uit mijn cocon kroop, ging mijn middelste broer me voor. Sterker nog: met zijn stap zorgde hij onbewust voor een opening. De eerste met wie hij zijn gevoelens voor jongens deelde, was mijn toenmalige vriendin, die mij kort daarop vroeg of ik die gevoelens ook had. Een van mijn dierbaarste vriendinnen werd dik tien jaar na onze middelbareschooltijd voor het eerst stapelverliefd op een vrouw, en besefte zo dat ze al die jaren niet stuk was geweest, maar simpelweg niet op mannen viel.

Elk van ons legde in ons eigen tempo de eenzame eerste stappen af van een pad dat uiteindelijk zou uitmonden in een weg waarop we elkaar ontmoetten. Met terugwerkende kracht kon ik samen met hen lachen en huilen om de struikelblokken in onze zoektocht. Ruimte geven aan de rouw om de onbezorgde tienertijd die we niet hebben gehad. Door hen voel ik me verbonden met een geheim genootschap van grootse mensen die me overal ter wereld thuis kunnen doen voelen.

Martijn Kamphorst, oud hoofdredacteur Winq en samensteller van het boek Optimistisch queer handboek voor hardere tijden

*