Foto: Sandra Haverrman
#IkZwijgNiet
Ik groeide op in het Leger des Heils. Mijn ouders waren heilsofficier (voorgangers).
In een wereld waar alles draaide om het winnen van mensen voor de boodschap van Gods liefde, ontdekte ik mijn voorkeur voor jongens. Ik was dertien jaar. Ik ontdekte ook dat mijn religieuze omgeving niet erg vriendelijk was voor homo’s. Het heeft mij nooit één seconde doen twijfelen aan Gods liefde voor mij. Dat was, denk ik, omdat mijn ouders mij onvoorwaardelijk accepteerden, toen ik op mijn achttiende uit de kast kwam.
Met een groot gevoel voor verzet tegen wat niet deugt, dat ik van mijn ouders ‘erfde’, legde dit de basis voor een levenslang activisme dat geen genoegen wil nemen met een tweederangs plek voor lhbtiqa+ personen, vooral in de kerken. Ik heb sinds 1989, toen ik mijn eerste ‘protestbrief’ schreef in alle toonaarden mijn mond open gedaan, op straat, in ontmoetingen, in vieringen, in publicaties, in boeken. Zo ongeveer na de eeuwwisseling werden meer dan voorheen transgender, intersekse en non-binaire mensen zichtbaar.
In 2014 organiseerde het LKP, de landelijke koepelorganisatie van de christelijke LHBTI+ beweging, waar ik voorzitter van was, in Rotterdam de eerste landelijke themadag over transgender, geloof en kerk. Het was een prachtige dag waarop onzichtbare mensen voor elkaar en voor de kerk zichtbaar werden. Ik ben me steeds meer gaan inzetten voor deze groep, zelfs zozeer kennelijk dat mij nu wel eens gevraagd wordt of ik zelf transgender ben. Ik laat het antwoord altijd in het midden. Helaas is die inzet in toenemende mate nodig, omdat er een beweging is ontstaan die de genderidentiteit van transgender en non-binaire mensen in twijfel trekt en die hun emancipatie wil tegenhouden. Bij dat geweld, want dat is het, kan ik niet zwijgen.
Wielie Elhorst (1969) LHBTIQA+ predikant, Amsterdam
*
Reactie plaatsen
Reacties