Hoi! Ik ben Lotte van Zomeren. In deze serie laat ik je meekijken in mijn leven als neurodivergente, biseksuele, polyamoreuze vrouw. Zin om wat taboes te doorbreken? Ik ook, dus hier gaan we!
Mijn ogen voelen zo zwaar. Het kost me moeite om ze te openen. Mijn keel voelt rauw en mijn neus zit verstopt. Ik draai me om en trek het dekbed over mijn hoofd. Waarom voel ik me zo? En dan wordt mijn brein ook langzaam wakker en dringt de gruwelijke waarheid tot me door. Dit is geen nasleep van die stomme griep. Dit zijn de gevolgen van een hart in duizend stukken…
Ik voel eerst de warmte van een lichaam en dan een arm om mij heen. Ik draai me om en kruip dicht tegen de warmte aan, het dekbed nog strak om me heen. De arm houdt me stevig vast, terwijl een hand zachtjes over mijn haar aait. Ik kan alleen maar huilen. Wil je vertellen wat er gebeurd is Lot? Of zal ik je gewoon vasthouden? Ik haal mijn schouders op. Het maakt me allemaal niets meer uit. De armen laten me los, de warmte verdwijnt. Ik wil ook verdwijnen.
Even later wordt er een kop thee op het tafeltje naast het bed gezet. Gordijnen gaan open. Het licht is te fel. Probeer iets te drinken Lot. Ik kruip nog dieper weg, maar voel dan hoe de dekens zachtjes naar beneden getrokken worden. Knipperend tegen het felle licht, open ik mijn opgezwollen ogen. Isa knikt mij bemoedigend toe. Hai pop, fijn dat je je laat zien. Mijn handen trillen als ik het kopje oppak en een slok neem. De thee is heet en brandt pijnlijk in mijn keel. Goed zo, het leidt mij even af van de intense pijn in mijn hart.
Het is uit. Over. Bas en ik zijn uit elkaar. Ik kan het nog niet geloven, ik wil het helemaal niet geloven. Maar ik weet dat het waar is. Gisteravond ben ik in blinde paniek naar Isa gereden. Ik kan me van de rit niet veel meer herinneren. Isa heeft me vastgehouden, getroost en uiteindelijk in bed gestopt. En nu zit ze op de rand van het bed en luistert.
Het voelt al een tijdje niet goed. Nou ja, het voelt fantastisch. Ik vind alles aan Bas geweldig en ik houd zo ontzettend veel van hem. Maar hij is echt beperkt beschikbaar. We wonen op flinke afstand van elkaar en hebben allebei een drukke baan. Roos is volwassen, maar de kinderen van Bas zijn nog een stuk jonger. Zijn vrouw heeft ook een drukke baan en een partner, dus hun schema is veel ingewikkelder dan dat van mij. We proberen altijd goed op elkaar af te stemmen, maar dat lijkt steeds lastiger te worden.
Nu heeft zijn vrouw ineens bedacht dat het voor haar niet meer werkt. Ze verlangt terug naar de rust van monogamie. Haar woorden. Ik geloof er persoonlijk geen reet van dat je zo kan switchen tussen monogamie en polyamorie. Heb je dan vooraf je huiswerk niet gedaan ofzo? Was dit allemaal gewoon maar een spelletje? En elke keer als ik het heb over een mogelijk nieuwe partner, dan schiet Bas in de vlekken. Dus misschien hadden ze beter kunnen gaan swingen ofzo? Godver…
Haal even adem Lot. Isa geeft me mijn thee aan. Neem een slokje. Ik doe braaf wat ze zegt en laat de opkomende woede een beetje zakken. Natuurlijk ligt het allemaal veel genuanceerder dan hoe ik het er nu uit knal. Dat weet ik heus wel. Maar boos zijn voelt makkelijker. Boos kan ik aan. Ik klem het kopje tussen mijn handen. De tranen druppen in mijn thee. Hoe kan ik nou boos zijn op hem? Ik houd van hem. Ik weet niet hoe het nu verder moet Ies…
Tot de volgende!
Liefs,
Lotte
*
Reactie plaatsen
Reacties