Verhaal | Moederdag

Moederdag 1988

Ze zit op de derde rij. Ondanks alles naast mijn vader. Ik loop door het pad van de kerk en geef mijn moeder de roos die we van meneer pastoor hadden gekregen om na de ceremonie aan onze moeders te geven. Het was dan wel onze eerste heilige communie, de moeders mochten ook in het zonnetje.

Moederdag 1991

De telefoon staat voor mij op de uitgebreide ontbijttafel. De kabel is precies lang genoeg.  “Doe maar, bel haar maar. Maak je geen zorgen, wij zijn hier. Je bent echt heel dapper dat je durft te zeggen wat je écht wil. Als we straks bij oma op visite zijn geweest, gaan we bij die manege kijken. Je hebt haar echt niet nodig om paard te kunnen rijden. Je vindt het spannend he? Dat snap ik wel.”

Het nummer ken ik uit mijn hoofd, maar mijn elfjarige vingers weigeren dienst. Ze drukt haar sigaret uit en pakt de hoorn van de haak. Ze vraagt me om het nummer met een blik die het midden houdt tussen gespeeld medeleven en eisend ongeduld. Ik kijk naar mijn vader. Hij knikt bemoedigend. Ik hoor een stem aan de andere kant van de lijn. “Hallo? Och meiske. Wat is er allemaal aan de hand?”

Huilend pak ik de hoorn beet en weet snikkend uit te brengen: “Hoi mam. Ik wil geen contact meer.”

Moederdag 2000

Haar luierbilletjes steken uit het zitje als ze met grote snelheid door de woonkamer sjeest in haar loopstoeltje. Haar vrolijke gebrabbel werkt op mijn lachspieren. Ik hou meer van dit kind dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Zij is mijn wereld. Een deel van mij. Wat is het bijzonder om moeder te zijn! Mijn eigen moeder moet dit toch ook gevoeld hebben?

Ik pak mijn telefoon. Het nummer ken ik nog steeds uit mijn hoofd. Mijn hart klopt in mijn keel en als ze opneemt zeg ik met een piepstem: “Hoi mam. Fijne moederdag.”

“Hoi lieverd, fijn dat je aan me denkt.”

Moederdag 2020

Ze neemt een slok van haar koffie en kijkt me aan. “Schat, het is nu misschien even lastig, maar ze weet wel dat jij haar moeder bent.” Haar stem is rustig, alsof ze iets vaststelt wat al bewezen is. Daarna moet ze hoesten. Ze krabt onder de rand van haar pruik en zucht even voordat ze weer verder kan. Ik zie hoe moe ze is. Hoe haar lichaam langzaam opgeeft.
Mijn telefoon ligt op tafel, scherm naar beneden. Mijn dochter is bij hem. Zij hoort mijn verhaal niet van mij. Ik zit hier, naast mijn moeder, en voel hoe ik haar langzaam kwijtraak. Het is op dat moment alsof er twee draadjes tegelijk breken.
Ze legt haar hand op de mijne. “Kinderen komen altijd weer bij hun moeder terug,” zegt ze. “Ze heeft er maar één.”

Een paar weken voor moederdag 2026

Mijn scherm licht op. Ik lees het bericht.
“Hoi mam! Vind je het goed als we met moederdag bij jou en Suus komen lunchen?” Op tafel staat een vaas met rozen. Ik schuif hem opzij om mijn telefoon neer te leggen. Ik leg mijn gezicht in mijn handen en blijf even zo zitten. Dan antwoord ik: “Hoi lieverd, fijn dat je aan me denkt.”

Moederdag is niet voor iedereen een feestje. Wij ZIEN alle moeders: biologische moeders, moeders met een onvervulde kinderwens, sterrenmoeders, regenboogmoeders, adoptie­moeders, afstandsmoeders, pleegmoeders, gezinshuismoeders, draagmoeders, sociale moeders, meemoeders, co‑moeders, bonusmoeders, stiefmoeders, alleenstaande en solomoeders, gescheiden moeders, moeders in samengestelde gezinnen, werkende moeders, thuisblijfmoeders, (mantel)zorgende moeders, moeders van zorgintensieve, zieke, gehandicapte of neurodivergente kinderen, moeders van volwassen kinderen, moeders van kinderen die uit huis zijn geplaatst, moeders met contact en moeders zonder contact, verstoten en vervreemde moeders, wachtende en hoopvolle moeders, zichtbare en onzichtbare moeders, stille en rouwende moeders, veerkrachtige moeders, én ook de moeders voor wie moederdag licht voelt, met ontbijt op bed, bloemen, kruimels in de lakens en een zelfgemaakt schilderij.

*