Weer zo’n dag
Ja, weer zo’n dag. 31 maart: Transgender Visibility Day.
Vorig jaar schreef ik er ook een stuk over. Elk jaar veranderen er dingen in mijn uiterlijk en verandert ook mijn kijk op de wereld. Nu betreed ik de wereld als man, een man die niet meer wordt aangezien voor vrouw. Als man is de wereld anders. Deze werkt anders. Ik heb meer bewegingsvrijheid. Zo kan ik ’s avonds over straat. Gewoon lopend, zonder dat ik daar echt over na hoef te denken. Iets wat eerder nooit vanzelfsprekend was. En elke keer als ik dat doe, valt me weer op dat het vrijwel alleen maar mannen zijn die ik ’s avonds op straat zie. Als ik vrouwen zie, zijn ze samen met één of meerdere mannen, of ze zijn met meerdere vrouwen. Maar bijna nooit alleen. Het is zo’n klein detail, maar het zegt alles. Ik vraag me dan af of die cisgendermannen dit ook in de gaten hebben. Of dat dit zo vanzelfsprekend is dat het niet eens meer opvalt. Dat verschil. Die ongelijkheid.
En dan is het dus weer Transgender Visibility Day. Een dag waarop we stilstaan bij de zichtbaarheid en vrijheden van transgender personen. Maar die vrijheid is allesbehalve vanzelfsprekend. Het is geen vast gegeven. Het verschuift. Het verandert. Soms vooruit, soms keihard achteruit. In Texas mag je niet meer autorijden zonder je geboortegeslacht te laten vermelden op je rijbewijs. Het Hooggerechtshof oordeelde in april 2025 dat de term ‘vrouw’ in de Equality Act 2010 biologisch moet worden geïnterpreteerd, wat trans vrouwen uitsluit. En in onze eigen politiek gaat het nog te vaak over die kleine groep mensen die zogenaamd zoveel privileges zouden hebben. Alsof rechten onderhandelbaar zijn. Alsof jouw bestaan afhankelijk is van politieke windrichtingen.
Alsof dit een luxe is. Alsof dit een keuze is. Het is nooit een keuze om te zijn wie je bent. Je kiest eigenlijk tussen twee kwaden.
Een leven waarin je jezelf bent, met alles wat daarbij komt kijken: discriminatie, wachttijden, uitleggen, onveiligheid en aanpassen. Altijd een extra laag. Altijd iets waar je rekening mee moet houden. Of een leven waarin je jezelf wegcijfert. Waarin je probeert te voldoen aan iets wat niet klopt. Waarin je ongelukkig bent en blijft zoeken naar een manier om die leegte in jezelf te vullen.
Dat is de keuze.
Ik ben blij dat ik kon kiezen om mezelf te zijn en elke dag meer mezelf te worden. Ook al heeft dit voor ellende en onveiligheid gezorgd. De aanval van vorig jaar heeft bij mij PTSS veroorzaakt. Dat is iets wat niet weggaat. Het zit in mijn lijf, in mijn hoofd, in hoe ik de wereld soms ervaar. Maar ik leef dit leven als mezelf. En dat maakt verschil. Het betekent dat ik maar één gevecht hoef te voeren, en niet twee tegelijk.
Als ik nu niet elke dag in de spiegel kon kijken en kon zien dat het klopt. Als ik niet aangesproken werd zoals ik ben. Als ik niet kon voelen dat dit mijn leven is, dan weet ik niet hoe ik er nu bij zou zitten.
Nou ja… eigenlijk weet ik het wel. Dan zou ik hier niet zitten.
Het is zo immens belangrijk om gelukkig te zijn met jezelf. Niet als extra. Niet als luxe. Maar als basis.
Dus zichtbaarheid. Ook al ben ik moe. Ook al kan ik soms wel wat ademruimte en rust gebruiken. Ook al zou het makkelijker zijn om me af en toe terug te trekken. Ik blijf zichtbaar.
Zichtbaar voor een wereld die nog steeds denkt dat dit een discussie is. Zichtbaar voor die ene persoon die nog moet kiezen tussen twee kwaden. Die nog niet weet of het veilig is. Of het kan. Of het het waard is. Zodat die kan zien wat er aan de andere kant ligt. Niet een perfect leven. Maar wel een leven dat van jou is.
*
Reactie plaatsen
Reacties