Herdenken en vrijheid vieren, maar zijn we wel echt vrij?
Het is weer zover, vier en vijf mei
Op vier mei herdenken we de oorlogsslachtoffers en op vijf mei vieren we de vrijheid die we sindsdien hebben.
Afgelopen week hoorde ik iemand op tv roepen dat de jongere generaties niet meer zoveel hebben met de herdenking en dat ze niet meer weten waar het over gaat. En dat vijf mei vooral een extra vrije dag is.
Nu is deze opmerking vooral een onderschatting van het Nederlandse onderwijs, maar ik snap het gevoel wel.
Afgelopen week benoemde mijn oudste(bijna zeventien) het nog: 'Mam, waarom herdenken we eigenlijk de tweede wereldoorlog? Er gaan op dit moment nog zoveel mensen dood in verschillende grote oorlogen, we hebben er niets van geleerd. Het voelt haast een beetje hypocriet.'
En natuurlijk zijn we stil op vier mei om acht uur, maar ik begin dat onderbuikgevoel van hem wel steeds meer te begrijpen. Er zit nog zo'n groot verschil in papieren vrijheid en daadwerkelijke vrijheid.
Vanmorgen las ik een stuk over een homoseksuele jongen, hij was in de bus belaagd. De mensen in de bus filmden maar grepen niet in, ook de chaffeur niet. De jongen in kwestie is de bus uitgevlucht.
Hoe vrij zijn we nog als een deel van Nederland zich niet veilig over straat kan bewegen? En of je nu vrouw bent of tot de Queer community behoort, echt vrij zijn we niet. Het is zelfs voor een groot aantal mensen dagelijkse realiteit om in onvrijheid te leven.
Hoeveel waarde heeft vier mei nog? Hoeveel waarde heeft vijf mei nog? Is 'Dit nooit weer' een kreet geworden die we nog met droge ogen kunnen roepen terwijl op verschillende plekken in de wereld nog altijd grote oorlogen zijn waar dezelfde gruwelijkheden gebeuren? Het zijn ineens serieuze vragen geworden van de huidige generaties.
En ik ben van mening dat we toch ook ons eigen gevoel hierin opzij moeten zetten en naar deze generatie moeten luisteren. Zij moeten uiteindelijk die vrijheid weer door kunnen geven, de vrijheid die momenteel erg onder druk staat en nog absoluut niet bij iedereen in Nederland vanzelfsprekend is. Dit ontkennen maakt je niet een onderdeel van de oplossing, maar een onderdeel van het probleem.
*
Floor Brands
Columnist, directeur, initiatiefnemer van ZIEN.
Samen met vrouw en drie kinderen woont ze in het hoge noorden.
Na een aantal jaren voor een ander platform te hebben gewerkt, begon ze eind augustus met ZIEN en hoopt ze een stukje bewustwording te creëren.
Reactie plaatsen
Reacties