Zo toe aan vakantie!
Hallo, aarde aan Lot.
Joehoe.
Mijn collega geeft mij een weinig subtiele por onder de tafel. Ik schrik op. Of ik het ermee eens ben? Meid, ik heb geen idee. Iedereen lacht. Typisch Lot. Ik lach een beetje schaapachtig mee, maar vanbinnen huil ik. Dit gebeurt niet vaak, maar als het gebeurt ben ik woedend. Niet op de collega’s die het allemaal hilarisch vinden en afdoen met: dat is onze ADHD-er. Ik ben pissig op mezelf.
Mijn leven is het afgelopen jaar zo veranderd. Van huilend op de bank van de psycholoog, naar in de zevende hemel met Bas. Ik heb een uitdagende baan, waar ik best goed in ben. Maar op dit soort momenten voel ik me een mislukkeling. Er staat een hele rij aan urgente e-mails in mijn inbox, ik heb vier gemiste oproepen en zit in mijn derde overleg van de dag. Ik ben moe en overprikkeld. Thuis wacht een huis met ronddwarrelend stof, een uitpuilende wasmand en een volle vaatwasser. Dit weekend ben ik op pad met Isa, dus dan gaat er in huis ook niets gebeuren.
Aan het einde van mijn werkdag, prop ik mezelf in een afgeladen tram. Teveel mensen in mijn aura. Thuis gooi ik mijn tas op tafel en laat ik mijn hondje de tuin in. Ik heb geen energie meer om een rondje te lopen. Koken gaat ook niet gebeuren, dus de frituurpan gaat aan. Heb ik al gezegd dat ik een mislukkeling ben?
Roos is een avondje op pad, maar belt even om iets te vragen. Ze hoort gelijk aan mijn stem in wat voor bui ik ben. Hoe vaak moet ik het zeggen mam? Je neemt veel te veel hooi op je vork. Doe eens even chill! Ik weet het kind. Maar ik heb dit niet altijd in de hand. Mijn brein raakt overprikkeld, maar daar trekt mijn perfectionisme zich niets van aan. Als je het in een schemaatje zou willen vatten (ik ben dol op schemaatjes) dan zou het er ongeveer zo uitzien:|
Teveel prikkels -> minder overzicht -> meer behoefte aan controle -> perfectionisme -> alles grondig analyseren -> nog meer prikkels ->….. en ga zo maar door. De loop is oneindig.
Als ik op het punt sta in huilen uit te barsten, stuurt Bas mij een berichtje. Ik mis je. En daar komen de waterlanders. Ik mis hem ook. Juist op dit soort momenten wil ik dat hij er gewoon is. Dat ik tegen hem aan kan liggen en vertellen over mijn dag. Ik wil dat hij mijn rug zachtjes streelt terwijl hij luistert. Maar die verdomde afstand. En dan is er natuurlijk nog het kleine detail dat polyamorie heet. Bas is daardoor terecht niet altijd beschikbaar. Waarom wilde ik dit ook alweer?
Inmiddels lig ik languit op mijn bed en ben ik weer een beetje gekalmeerd. Mijn neurodivergente brein ging even met mij op de loop. Diep van binnen weet ik dat ik retegoed ben ik mijn werk. Mijn huis is over het algemeen prima opgeruimd en schoon. Ik overleef echt wel op een patatje en een snack zo nu en dan (niet te vaak, Bas en ik hebben mooie zomerplannen en ik wil een beetje in vorm blijven). Hondje vindt een rondje tuin prima, als ze maar lekker te eten krijgt. En Bas? Die is er altijd. Ook op afstand.
Het is tijd dat ik even ga luisteren naar mijn brein, mijn dochter en mijn lief. En dus neem ik even een paar weekjes vrij. Geen zorgen, ik kom snel terug met nieuwe verhalen. Zorg in de tussentijd goed voor jezelf, vergeet niet genoeg te drinken, koop een nieuwe planner of plant even een boom ofzo. Jouw leven, lekker doen, dan doe ik dat ook.
Tot over een paar weken.
Liefs,
Lotte
Reactie plaatsen
Reacties