Lotte van Zomeren | deel 19

Wanneer je altijd het einde van de film mist...

Het is nog heerlijk donker in onze hotelkamer. Ik ben alle besef van tijd verloren. Is het al ochtend? We vrijen (weer of nog steeds) zacht en trekken ons daarbij niets aan van bijzaken als ochtendadem en rommelhaar. Ergens gisteravond zijn we aan een film begonnen, die we volgens mij niet eens hebben uitgekeken.
Ik hoor je denken: hoeveel is daar gedronken? Maar dat is het niet. Hoewel de staat waarin we verkeren wel iets weg heeft van totaal ontoerekeningsvatbaar, hebben we niet teveel gedronken en van een kater is geen sprake. Maar we hebben elkaar gemist, zijn elkaar nog volop aan het ontdekken en zijn gewoon echt heel erg verliefd.

Inmiddels valt er een streep zonlicht op het bed. Het is nu echt ochtend en dus tijd voor koffie. Terwijl ik me nog eens lekker uitrek, klooit Bas een beetje met het koffiezetapparaat. Zit de stekker erin schat? Bas kan er om lachen. We kunnen elkaar heerlijk plagen en lachen veel samen. Na de koffie verruilen we het bed voor de grote inloopdouche. Zo komen we natuurlijk nooit de deur uit. Hop! Afdrogen, aankleden en richting de stad.
We hebben de bus net gemist. Eigen (heerlijke) schuld. Met de zon op ons gezicht lijkt het me een goed moment om even af te stemmen. Hoe voelt Bas zich eigenlijk echt als ik een avond weg ben met Tim? Ik ben ook heel benieuwd hoe het met hem, zijn vrouw en haar vriend is. Is iedereen nog gelukkig met de situatie? Het is soms makkelijker om dit soort gesprekken te vermijden. We zien elkaar steeds maar even en willen dan eigenlijk niets dan vlinders en confetti. Tegelijkertijd geloof ik dat wij alleen zo kunnen relateren (een mooie term die ik voor het eerst hoorde tijdens de poly-avond in de kerk) als we ook goed blijven communiceren. Niet alleen met elkaar, maar ook met de andere partners in ons leven.

Polyamorie kent veel mooie woorden voor verschillende partnerschappen. Deze partnerschappen kunnen hiërarchisch zijn met een duidelijke rangorde. Je spreekt dan over primaire, secundaire en wellicht tertiaire partners, die allemaal in een verschillende emotionele en/of romantische rangorde tot elkaar staan. Bij een niet-hiërarchische situatie zijn alle partners gelijkwaardig, zonder vaste rang. Een nesting partner is de partner met wie je samenwoont en een huishouden deelt, maar dit hoeft niet je primaire partner te zijn. Een ankerpartner is iemand met wie je een diepe, stabiele, veilige band hebt, zonder dat er sprake is van rangorde of het label primaire partner. Ankerpartners zijn ‘in it for the long haul’ en houden rekening met elkaar in toekomstplannen. Ik kan nog meer voorbeelden noemen, maar je begrijpt het plaatje.

Maar wat betekenen al die mooie woorden voor ons? Ik merk dat we dit beiden een spannend gesprek vinden. Het is ook best veel. Tussen ons, maar ook om ons heen. Het is pril en het is vertrouwd. Ik geloof dat we nog het meest voelen als ankerpartners. Moeten we dat eerst afstemmen met de anderen? We besluiten dat we dit niet vandaag hoeven te beslissen. En misschien willen we wat wij hebben (nog) helemaal niet labelen. Tegen de tijd dat de bus aan komt rijden, zijn we weer aardig op elkaar afgestemd. Mooi, dan kunnen we nu weer lekker genieten. Deze stad heeft een geweldige boekhandel. We struinen uren langs de rekken, lunchen, drinken een wijntje en lopen met onze tassen vol boeken de deur uit. Nerds on tour zeg maar. Een tussenstop in het hotel leidt uiteraard weer tot enige vertraging, maar dan gaan we lekker uit eten. Onze gesprekken zijn weer licht, stiltes hoeven niet te worden opgevuld. Als we ons reisschema voor de volgende dag plannen, voel ik even een steek. Mijn hart bereidt zich weer voor op missen. Maar zover is het nog niet. We wandelen nog wat door de stad en komen weer vol nieuwe energie in het hotel aan. En ook deze avond missen we het einde van de film.  

Tot de volgende!

Liefs,

Lotte

*