Special | Het geheim waarvan niemand wakker lag (behalve ik)

En waarom ik het toch maar op tafel gooi.

Kijk. Je hebt van die onthullingen waarvan je denkt: niemand is hiermee gebaat, ik hou het lekker onder de pet, wel zo veilig. Zoals dat je bang bent voor telefoongesprekken of niet weet wat links en rechts is. Zo’n type geheim, daar heb ik het over.

En vandaag kom ik toch uit de kast. Niet als linkshandig, vegetarisch of stiekeme fan van Gerard Joling, maar als *tromgeroffel* hoogbegaafd.

Ja. Echt.

Ik heb het zelf een paar jaar geleden ook moeten zitten verwerken met een kop thee die langzaam koud werd, en een blik die meer weg had van iemand die net wakker schrikt uit een middagdutje dan van iets met een hoog IQ.

Wat een woord ook. Hoogbegaafd. Dat zijn toch van die mensen die op zondagochtend een sudoku oplossen zonder te kijken? Of zo’n gekke Rubiks kubus die ik nooit heb begrepen? Alle hoogbegaafden schaken en schrijven ingewikkelde formules op servetjes voor de lol. Toch?

Terwijl, ik gebruik het woord ‘dinges’ geregeld, omdat iets met drie lettergrepen me op dat moment gewoon teveel gevraagd is. Dus hoezo ben ik hoogbegaafd?

Het ongemak zit hem voor mij in dat label. In mijn hoofd is dat alleen weggelegd voor mensen met een wiskundeknobbel in een soort clubhuis waar ze alleen praten over ingewikkelde wereldproblemen. Terwijl ik vaak al moeite heb me te herinneren waar mijn telefoon is (meestal in mijn hand, soms in de koelkast).

Die vooroordelen komen trouwens niet eens zozeer van anderen, want die zijn negen van de tien keer te druk met hun eigen leven. Nee, die vooroordelen wonen gratis in mijn hyperactieve bovenwoning. Daar zit een heel comité dat dingen naar mij roept:
‘Zeg het nou niet, moet je straks de hele tijd intelligent gaan doen en dat kun je niet.’
‘Als je dit vertelt, gaan mensen je anders behandelen en van alles van je verwachten enzo. Dan val je binnen no time weer van dat voetstuk.’
‘Straks gaan ze je nog serieus nemen.’

Dat soort uitspraken. Heel gezellig daarboven.

En toch: het label klopt ook wel. Dingen gaan snel in mijn hoofd. Soms té snel. Dan denk ik drie scenario’s vooruit en vergeet ik ondertussen wat de oorspronkelijke vraag was. Dan lijk ik afwezig, terwijl ik eigenlijk gewoon een soort mentale sprint maak. Het verklaart ook waarom ik altijd alles wil begrijpen waar een ander denkt: doe gewoon wat er gevraagd wordt! Maar hoe kan ik dat doen als ik niet snap waarom het van me gevraagd wordt of waarom ik het op een bepaalde manier moet doen? Ook is het voor mij zo goed als onmogelijk om over koetjes en kalfjes te praten (behalve misschien met mijn buurman de koeienboer), waardoor ik nieuwe ontmoetingen of telefoongesprekken het liefst uit de weg ga. En hoewel ik dol ben op structuur, ga je het bij mij niet vinden.

En dan toch die schaamte. Angst voor vooroordelen. Ik voel ‘m constant. Ga ik dit wel publiceren? Ok, het is de week van de hoogbegaafdheid, dus hartstikke tof, maar wat gaat dit mij brengen? Wat is het doel? Herkenning bij anderen? Wegnemen van vooroordelen? Of is dit toch puur egoïsme en wil ik van de schaamte af?

Volgens Aukje Nauta (2021) is het een goed idee om je schaamte te etaleren. Het maakt het gevoel van schaamte lichter en het creëert openheid en verbinding. Dus daar hoop ik dan maar op. Dat mijn compleet niet sexy superkracht van megasnel denken (en dan alsnog niet weten waar mijn sleutels zijn), ‘gewoon’ wordt gezien als een onderdeel van mij. Net als dat ik heel blij kan worden van goeie koffie of dat ik altijd net ff te snel persoonlijke dingen deel.

Dus daar komt ‘ie, compleet volgens de traditie:

Hoi, ik ben Danny en ik ben hoogbegaafd. Ik beloof dat ik geen ingewikkelde puzzels zal oplossen waar u bij staat en ik zal ook niet ineens gaan doen alsof ik ingewikkelder ben dan nodig. Ik probeer gewoon te begrijpen hoe ik werk, zonder een voetstuk te claimen. Ik ben nog steeds dezelfde ik. Met steeds een beetje meer zelfinzicht en nog steeds zonder Rubiks kubus. Die begrijp ik namelijk voor geen meter.

*